Την ερχόμενη Παρασκευή, όπως μας ενημερώνει το δελτίο τύπου, οι Nightstalker εμφανίζονται ξανά στο Κύτταρο μετά από 4 χρόνια. Το live θα ανοίξουν οι Heavier Than God. Φαίνεται πως η μπάντα έχει πάρει φόρα αφού κινείται σε πιο γοργούς ρυθμούς απ΄ ότι μας έχει συνηθίσει μιας και μέσα Ιουλίου (μάλλον) θα κυκλοφορήσει το τέταρτο full-length album της. Ο τίτλος του; Μάλλον, όπως λένε και οι ίδιοι, Dead Rock Commandos (υποκλίνομαι). Για να δούμε, θα πάρουμε καμιά γεύση; Παρακάτω μια πολύ πρόσφατη και αρκετά χαλαρή (όπως πάντα) συνέντευξη που έδωσαν. (εδώ το δεύτερο μέρος)
Σήμερα κυκλοφορεί επίσημα το όγδοο album των Soulfly, το Enslaved. Αυτός είναι ο πέμπτος δίσκος του Cavalera τα τελευταία τέσσερα χρόνια! Τρία με τους Soufly και δύο με τους Cavalera Conspiracy. Χωρίς να μετρήσω και το project του με τον Greg Puciato των The Dillinger Escape Plan που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα.
Δικαίως εδώ λοιπόν δημιουργείται η απορία τι σκατά συμβαίνει στο μυαλό του Cavalera. Ή περνάει την πιο δημιουργική φάση της καριέρας του ή το πράγμα έχει αρχίσει λίγο να βρωμάει. Κι αυτό δυστυχώς επιβεβαιώνεται με το Enslaved. Θα πει βέβαια κάποιος πως δεν μπορείς να απαιτείς από ένα τύπο που έχει βγάλει πάνω από είκοσι albums να είναι όλα δισκάρες. Και ποιος είσαι εσύ που θα κριτικάρεις τις καβλάντες του τρισμέγιστου Cavalera. Ετοιμάζει λέει και αυτοβιογραφία στην οποία θα αναφέρει για πρώτη φορά σημαντικά πράγματα για την περίοδο που ήταν ακόμη στους Sepultura.
Θέλω να είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος και ελπίζω για όλα αυτά να φταίει η σύγχυση που προκαλείται από την υπερβολική έκθεση στο καυτό ήλιο της Arizona και όχι μια μεθοδευμένη προσπάθεια για άπειρα φράγκα, αναμασώντας παράλληλα και την δήθεν φήμη για ένα reunion των original Sepultura.
Εδώ και ένα μήνα περίπου κυκλοφορεί το νέο album, Sounds Like Hell, Looks Like Heaven, των ΣουηδώνMustasch. Όλα αυτά τα χρόνια οι Mustasch κυκλοφορούν σταθερά πολύ καλούς δίσκους με έναν ήχο που κινείται ευρύτερα γύρω από το heany rock (εδώ μια συνοπτική παρουσίαση). Η πρωτοτυπία δεν είναι αυτό που τους χαρακτηρίζει αλλά και σε τούτο το δισκίο έχουμε καλοπαιγμένα και -να περνάμε καλά- τραγούδια, με την παραγωγή να τα σπάει. Παρόλο που στις σκανδιναβικές χώρες θεωρούνται πολύ μεγάλο όνομα και ιδιαίτερα στη πατρίδα τους, ακόμη δεν έχουν καταφέρει να έχουν και την ίδια επιτυχία στον υπόλοιπο κόσμο. Ονειρεύομαι συναυλιακό πακετάκι παίζοντας support στους Volbeat και μου τρέχουν τα σάλια. Παρακάτω ένα δείγμα από τη νέα τους δουλειά με το The Challenger.
Left Spine Down. Aστείο όνομα με εξυπνακίστικο ακρώνυμο (L.S.D.) Έδρα Βανκούβερ, Καναδάς κάτω αριστερά.
Άτομα με σωστές επιρροές και -προς το παρόν- σωστή κατεύθυνση. Εξεζητημένο attitude, αλλά εξαιρετικός ήχος.
Με αυτά τα λόγια λέει ξεκινάει το Relapse, ο επερχόμενος δίσκος των Ministry, και επ' ευκαιρίας συγκεντρώνουμε όλα τα νέα από το στρατόπεδο του πολυαγαπημένου μας θείου.
Στις 30 Μαρτίου, λοιπόν, κυκλοφορεί το Relapse, το δωδέκατο album των πατριαρχών του industrial metal μέσω της 13th Planet Records. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο studio του Al στο σπίτι του στο El Paso με την εξής σύνθεση:
Al Jourgensen (Frontman/vox/guitars),
Mike Scaccia (Ministry/Rigor Mortis) guitars,
Tony Campos (Prong, Soulfly) bass αλλά στα live θα τον αντικαταστήσει ο Casey Orr (Rigor Mortis),
John Bechdel (Ministry/Killing Joke/Fear Factory) keyboards,
Aaron Rossi (Prong/Ministry/RevCo) drums και
Sin Quirin (Ministry/RevCo) guitars
Παρόλο που απομένει ένας μήνας για την επίσημη κυκλοφορία, ήδη κάποιος μπορεί να διαβάσει μία πρώτη κριτική στο regenmag.com. Το review συνοψίζεται στο εξής: συνεπές αλλά και διαφορετικό, ένα από τα πιο επιθετικά album που έβγαλαν ποτέ οι Ministry.
Μέχρι πρότινος γνωρίζαμε μόνο τίτλο και εξώφυλλο αλλά τώρα ανακοινώθηκε και το tracklist που βρίσκεται παρακάτω:
Από τα παραπάνω ήδη είχαμε ακούσει από τα τέλη Δεκέμβρη το 99%, το οποίο μας άνοιξε απλά την όρεξη. Μόλις πριν λίγες μέρες όμως κυκλοφόρησε και το Double Tap ως maxi single (μόνο μέσω iTunes) με το οποίο απλά άνοιξαν οι κερκόπορτες των επτά κολάσεων. Ακούστε και θα καταλάβατε (και τα remix).
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εκεί που είχαν ανακοινώσει μόνο δυό-τρεις συναυλίες για το καλοκαίρι στην Ευρώπη κότσαραν κανονικά ολόκληρη περιοδεία. Παρακάτω αναλυτικά όλες οι ημερομηνίες για όσους είναι διατεθειμένοι να ξενιτευτούν για τη πάρτη τους.
Μία από τις καλύτερες ελληνικές ροκ μπάντες και σίγουρα η πιο σουρεάλ, σε ένα απολαυστικό ντοκιμαντέρ.
Lost Bodies του Γιάννη Μισουρίδη
Ντοκιμαντέρ, 33', 2010
Ο Θάνος (52) είναι άνεργος και υποψήφιος συνταξιούχος. Ο Αντώνης (51) είναι έκτακτος υπάλληλος καταμέτρησης ρολογιών της ΔΕΗ και σουβλακοδιανομέας. Ποζάροντας ως εικονικά Χαμένα Κορμιά τα ιδρυτικά μέλη των Lost Bodies αγνοούν επιδεικτικά το σύστημα, τσαλαβουτώντας σε ένα μουσικό περιθώριο δικής τους επινόησης, γεμάτο πειραματισμό, σουρεαλισμό και άπλετο χιούμορ.
Μετά από τρία χρόνια (βλέπε χρονιά ηλεκτρικής καταιγίδας) το Rockwave επέστρεψε με metal ημέρα στο πρόγραμμα του. Μετά όμως και από την ακύρωση της εμφάνισης των Black Sabbath το πρόγραμμα τροποποιήθηκε λίγο και το τελικό line up είναι το παρακάτω:
Επιτέλους! Τέρμα πια στην αγωνία. Το πολυαναμενόμενο δεύτερο μέρος του αφιερώματος-δημοψήφισμα για τα 121 καλύτερα ελληνικά ροκ τραγούδια είναι γεγονός. Κυρίες και κύριοι ιδού τα υπόλοιπα 20 καλύτερα ελληνικά ροκ τραγούδια όλων των εποχών.
Έλα ντε. Η αλήθεια είναι πώς όλο αυτό το καιρό οι αναφορές στο Viva... περί ελληνικού (ελληνόφωνου) ροκ είναι από ανύπαρκτες έως μηδαμινές. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι σνομπάρουμε ή θάβουμε οτιδήποτε είναι απλά ροκ και εγχώριο.
Καλοί μουσικοί υπάρχουν χιλιάδες. Σπουδαίες μπάντες εκατοντάδες. Άνθρωποι που νόμιζες ότι έπαιζαν και έγραφαν κομμάτια για σένα αρκετοί. Αλλά άνθρωποι που ένοιωθες αδερφούς σου, ελάχιστοι...
H κατάσταση του Mark Reale των Riot είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Είναι σε κώμα από τις 11 του μήνα.Aντιγράφω από το Blabbermouth όλη την είδηση όπως δημοσιεύτηκε.
Τέλος το 2011, και να μια ανασκόπηση της χρονιάς μέσω κυκλοφοριών και ανθρώπων που μας απασχολούν... Όπως γίνεται πάντα βέβαια, πολλά φετινά πράματα
θα τα πάρουμε χαμπάρι αργότερα ή και πολύ μετά, ενώ αρκετά πράματα
είναι ακόμα στο ...ράφι προς ακρόαση.
Το αφιέρωμα είναι με ημερολογιακή
μορφή, με βάση τις επίσημες ημερομηνίες κυκλοφοριών. Vamos!!!
Κύριοι-ες,όλοι και όλες χτυπιέστε μανιακά όταν και όπου ακούσετε το Jesus Built My HotRod.Ένας τύπος στη Βρετανία, o Paul Stende το έκανε πραγματικότητα. Έχτισε το hot rod του.
Δεν είναι όνειρο, είναι πραγματικότης! Έβαλε στο όχημα (του ...1967) μια ρουκέτα και το όχημα πάει τώρα με 300 (...ενώ πήγαινε με 100). Το γεγονός ότι είναι καραποζέρι φαίνεται και από το τη δεύτερη φωτό της ιστορίας, με το αμέρικαν ντριμ να γίνεται πραγματικότητα, την και καλά γκομενάρα να ποζάρει πάνω στο hotrod.
Το hotrod μετά την επέμβαση που υπέστη αφήνει λέει πίσω του φλόγες 9 μέτρων. Πανμέγιστε, ω ναι εσύ Paul Stende μετά απ' αυτο αναγορεύεσαι επίτιμο μέλος του Viva Muchachos.!
Δύο από τους muchachos που πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίσετε είναι ο Rodrigo και η Gabriela.Το κείμενο αυτό είχε γραφτεί παλιά (30/10/2010) και το ξαναδημοσιεύω, αφού τα άτομα έρχονται για δύο βράδια στο Gazarte, αύριο και μεθαύριο για την προώθηση του καινούριου τους δίσκου.
Πάνω που μιλάγαμε για οικονομικές ασφυξίες και δυσκολία προσέλευσης μπαντών και θεατών και φτου και γαμώ την ατυχία μας... νάτο το πελεκούδι.
Και μάλλον είναι λόγος να σπάσουμε το φετινό εμπάργκο.
Όσο για του... χρόνου οι Devildriver ανακοίνωσαν για τον Ιούλιο του '12 στο Gagarin. Η αλήθεια είναι ότι τους περίμενα χρόνια αλλά το φετινό "βαράω όπου ναναι" Beast με ξενέρωσε λίγο. Μέχρι τον Ιούλιο ποιος ζει ποιος πεθαίν...
Οι Rammstein στα video που κάνουν βρίσκονται χαλαρά ένα επίπεδο πάνω απ' όλους τους άλλους. Έτσι και σήμερα δεν μας απογοητεύουν. Κι αυτό γιατί σήμερα έκανε πρεμιέρα το video για το Mein Land. Παράλληλα κυκλοφορεί ως single μαζί με άλλα τρία τραγούδια ενόψει του best of Made In Germany 1995-2011 που θα κυκλοφορήσει στις 2 Δεκέμβρη.
Το ακούσαμε, το απολαύσαμε και το θαυμάσαμε. Τώρα βλέπουμε και το πρώτο video από το τελευταίο δίσκο ίσως της μεγαλύτερης σκέτα metal μπάντας αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Ο λόγος βέβαια για τους Machine Head και το Unto the Locust που μόλις κυκλοφόρησαν. Είμαστε τυχεροί που το ζούμε απλά τώρα. Αυτό που όμως συζητάει όλη η μεταλλική κοινότητα στην Ελλάδα είναι αν θα έρθουν να παίξουν εδώ. Τώρα, όχι αύριο! Ξέρουμε ότι τα πράγματα έχουν βελτιωθεί την τελευταία δεκαετία και έχουμε δει σχεδόν όλους όσους είχαμε ονειρευτεί. Θα είναι όμως τεράστια αποτυχία των ντόπιων κοτζαμπάσηδων διοργανωτών να μην τους κλείσουν τώρα που βρίσκονται στη κορυφή. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν!
Σήμερα, από τις πρώτες πρωινές ώρες, παρακολουθούμε με συγκίνηση, εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες με πρωτοφανή ενθουσιασμό να αφήνουν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και να κατακλύζουν δρόμους, καφενεία και πλατείες προκειμένου να ακούσουν τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής και αμέσως μετά να γιορτάσουν μέχρι σκασμού. Από το Φάρο-Λουλέ μέχρι την Αγία Νάπα και από το Τυμπάκι μέχρι την Ουψάλα μυριάδες κόσμου περιμένουν με κομμένη την ανάσα τις βραδινές εξαγγελίες. Παρά τη φήμη περί καθυστέρησης τους για τις επόμενες μέρες, έτσι για να πάρει η γιορτή χαρακτήρα φεστιβάλ. Περιμένουν εκείνα τα ιστορικά λόγια που θα εξασφαλίζουν και θα περιγράφουν το λαμπρό μέλλον για την μεγάλη οικογένεια χωρίς προβλήματα και σκοτούρες. Με χαρά, όρεξη και ελπίδα για την επόμενη μέρα.
Στα πλαίσια της πανευρωπαϊκής αυτής γιορτής σε κάθε πλατεία σε όλες τις μεγάλες πόλεις έχουν στηθεί σκηνές οπού θα φιλοξενήσουν συγκροτήματα και καλλιτέχνες από όλους τους μουσικούς χώρους. Ενώ μεγάλες προσδοκίες έχει δημιουργήσει το κερασάκι στις εορταστικές εκδηλώσεις, που δεν είναι τίποτα άλλο από την διεξαγωγή μουσικού διαγωνισμού για την καλύτερη εκτέλεση-διασκευή του Ευρωπαϊκού ύμνου (Ode to Joy-Beethoven). Στο παρακάτω βιντεάκι θα δει κανείς μέρος από την χθεσινοβραδινή πρόβα των X-Japan που συγκεντρώνουν και τις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσουν. Και παρά τις προσπάθειες των ανθρώπων ασφαλείας χιλιάδες κόσμου κατάφερε να μπει στο χώρο μιας και ήθελε να ξεκινήσει η γιορτή από εχθές το βράδυ.
Τα σουρεάλ σκηνικά δεν έχουν τέλος. Ότι έξω μιλάνε όσο ποτέ για μας το ξέρουμε (για διάφορους λόγους). Ότι οι Prodigy φέτος και πέρυσι τα γάμησαν όλα, και γούσταραν και οι ίδιοι, το είδαμε. Ότι θα έκαναν όμως και βίντεο για το ελληνικό κοινό και για το πόσο καλό είναι και γιατί. Ε, αυτό δά!
Η παρακάτω σκηνή περιλαμβάνεται στην ταινία Ο Θίασος (1975) του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Η ταινία ακολουθεί την πορεία ενός περιοδεύοντος θιάσου (μπουλούκι) στην Ελλάδα από το 1939 μέχρι το 1952. Παράλληλα με την ιστορία των μελών του μπουλουκιού η ταινία καταγράφει και την πολυτάραχη ιστορία εκείνης της περιόδου. Αποτελεί μία από τις σπουδαιότερες στιγμές όχι μόνο του ελληνικού αλλά και του παγκόσμιου κινηματογράφου (μπορεί να είναι μεγάλη, μπορεί να είναι Theo, αλλά ζοριστείτε λίγο και δείτε την, δεν θα πάθετε τίποτα).
Η συγκεκριμένη σκηνή διαδραματίζεται την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1946 σε ένα κέντρο. Δύο παρέες κάθονται αντικριστά διασκεδάζοντας, γνωρίζοντας όμως και που ο καθένας ανήκει ιδεολογικά. Έτσι κάποια στιγμή αρχίζει μία διαμάχη οπού τα όπλα είναι τα τραγούδια και οι στίχοι. Η μουσική επιμέλεια ανήκει στον σπουδαίο Λουκιανό Κηλαηδόνη. Ακούγονται τραγούδια, όχι μόνο εδώ αλλά και σε ολόκληρη τη ταινία, από ρεμπέτικα και αντάρτικα μέχρι swing και εμβατήρια, άλλα διασκευασμένα και άλλα αυθεντικά εποχής. Από κινηματογραφικής αλλά και από μουσικολογικής απόψεως η σκηνή είναι για σεμινάρια σχετικής σχολής. Εδώ, ο τρόπος χρήσης της μουσικής θεωρείται σταθμός στον κινηματογράφο. Δεν είναι ένα απλό χαλί που συνοδεύει αλλά άλλος ένας πρωταγωνιστής που παίζει. Ειδικά όταν παίζεται ζωντανά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και μάλιστα από μουσικούς που τα έπαιζαν όταν πρωτοβγήκαν.
Πέρα όμως από τη μουσική το σπουδαίο είναι πόσο εύκολα, όσο γίνεται ο καθένας με τη κούτρα που κουβαλάει, μπορεί να βρει κοινές συνισταμένες στο σήμερα. Ειδικά αν αναλογιστεί ότι αυτό που βλέπει είναι ένα σχόλιο και μια οπτική μιας προηγούμενης γενιάς για τις πιο προηγούμενες.
Σύμφωνα με αποκλειστικές (insideinfo)της Κεντρικής Επιτροπής του VivaMuchachos, η είσοδος του λαοφιλούς αναστενάρη στα διοικητικά της ομάδας αποτέλεσε την τελευταία λύση.
Οι διοικούντες προηγουμένως είχαν απευθυνθεί για τη θέση σε κάποιο από τα μέλη των AC/DC–καθότι ο σύλλογος έχει κλέψει την ιδέα της SaintPauliκαι οι ομάδες λέει μπαίνουν στο γήπεδο με το HellsBells. Η ελπίδα ήταν να ξεγελαστεί ο BrianJohnson, που είναι οπαδός της NewcastleUnitedπου έχει τα ίδια χρώματα με το Δικέφαλο.
Η λύση κρίθηκε ακριβή και η διοίκηση στράφηκε στον πληκτρά “παιδί-κουμπί” των RammsteinChristianLorenz–καθότι όταν μπαίνει γκολ ακούγεται το DuHast. Και αυτός αρνήθηκε λόγω ανηλλειμένων υποχρεώσεων αλλά επιφυλάχτηκε για το μέλλον και έτσι η διοίκηση έκανε το “μπαμ” με τον Καζαντζίδη της βόρειας Ελλάδας, του βοριά το γιό. Τώρα όταν μπαίνει γκολ στην Τούμπα θα ακούγεται το «Εγώ με την αξία μου», το Toumba Libre θα αντικατασταθεί με Vat 69 και Ballantines από το καλό, και όλοι θα φορούν σταυρουδάκι στο λαιμό που θα το αφήνουν να φαίνεται στα δασύτριχα παοκτσήδικα στήθη από τα ξεκούμπωτα πουκάμισα. Αναμφισβήτητα μια λαϊκή κίνηση για μία λαϊκή ομάδα. Προς το παρόν μερακλώστε
Τέταρτο album για τους Black Cobra και ο θεός να βάλει το χέρι του. Κι αυτό γιατί μετά το προπέρσινο Chronomega, που έκανε κάποια αίσθηση, το δίδυμο από το San Francisco συνεχίζει όχι απλά λυσσαλέα, αλλά κάτι παραπάνω. Εδώ όλα έχουν ανέβει ένα επίπεδο. Κιθάρες και τύμπανα, τα μόνα όργανα άλλωστε, κινούνται κατά πάνω σου το λιγότερο σαν οδοστρωτήρας. Παροξυσμός. Tσίτες χωρίς τέλος. Sludge και thrash εις σάρκα μίαν. Φαίνεται πως τα πράγματα όμως είναι και πιο μαζεμένα, σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους, και σίγουρα πιο μεστά και ώριμα. Τα φωνητικά έχουν βελτιωθεί και η παραγωγή είναι σαφώς η καλύτερη που έχουν κάνει (την ανέλαβε ο Kurt Ballou των Converge). Ολοκληρωμένα και ωραία πράγματα. Σίγουρα θα το δούμε σε κάποιες λίστες στο τέλος του χρόνου.
Το album ονομάζεται Invernal και θα κυκλοφορήσει στις 11/10. Παρακάτω το tracklist και ένα πρώτο δείγμα με το εναρκτήριο Avalanche (τα φωνητικά θυμίζουν τον θείο Al ή ακούω πολύ Ministry και το έχω παραχέσει;). Για όσους πάλι δεν έχουν υπομονή εδώ όλο το album σε stream, μέχρι να βγει και επίσημα. Αυτά και καλά ξεμπερδέματα.
Σχόλιο-Παρέμβαση: Ακούω και διαβάζω για κάποια απ' αυτά τα μεγαθήρια της μουσικής (της σκληρής), που μας πασάρουν συνέχεια και μας πρήζουν τα παπάρια, για το πόσο μεγάλα παπάρια έχουν, και λέω μήπως από το πολύ παπάρι με περνάνε και εμένα για παπάρα. Ίσως. Έχει παραγίνει όμως το κακό κύριοι. Από τη πολύ παπαρολογία σας μπερδεύετε συχνά τα παπαρο-θεριά με τα πραγματικά θεριά. Μαύρο φίδι που σας έφαγε όμως, κύριοι...
Ειλικρινείς αλλά ποτέ ηλίθιοι (περί της προηγούμενης κουβέντας περί Cathedral) υπήρξαν πάντα οι Running Wild. Φίλε, σου αρέσει αυτό που παίζω? Άμπα στο πειρατικό κι αέρα στα σπαθιά μας και αέρα στα ρεσάλτα!
Δεν σου αρέσει? Θα με βρεις μπροστά σου, μα τότε θα ναι αργά... Αυτός ήταν ο Rock n' Rolf και οι Running Wild. Μας έπρηξαν τα αρχίδια, όπου και να σταθείς ακούς για τα 20χρονα των Nirvana και νέβερ μάιντ και της θειας μου το κολομπυθρόξυλο με τα ανοιχτά μυαλά. Δις ις Blazon Stone βλαχάκια! Aυτά είναι τα πραγματικά 20χρονα δίσκων... Αφού (και επειδή να ούμε) αυτός είναι ένας γαμάτος δίσκος για να γιορταζουμε (για πάντα και για το ποτέ!)
Μετά από 21 χρόνια οι Cathedral αποφάσισαν να το κλείσουν το μαγαζί και είπαν να το γιορτάσουν(-με) με μία αποχαιρετιστήρια περιοδεία. Βέβαια μέσα στο 2012 έχουμε να περιμένουμε και το τελευταίο τους album, το The Last Spire. Θα μπορούσε να πει κανείς εδώ, και όχι άδικα (τα παραδείγματα πολλά), πως πολύ απλά βγήκαν στη γύρα υπό τον δοκιμασμένο και επιτυχημένο τίτλο της Farewell Tour για να αρπάξουν όσα δεν μπόρεσαν να αρπάξουν μέχρι τώρα και μετά από καιρό το ξαναβλέπουμε το θέμα. Αλλά, αν ήταν έτσι, δεν θα το άφηναν για του χρόνου, μετά το τελευταίο album; Δεν είναι κάπως παράδοξο;
Παράδοξα όμως δεν υπάρχουν στη μουσική βιομηχανία. Εκτός κι αν είσαι ανίκανος, άρα ηλίθιος με όρους οικονομικής πιάτσας, ή ειλικρινής και έντιμος, άρα και πάλι ηλίθιος. Ο τρόπος που αποφάσισαν να κλείσουν την καριέρα τους οι Cathedral μπορούμε να πούμε ότι είναι το λιγότερο ειλικρινής, όπως ήταν και η πορεία τους όλα αυτά τα χρόνια. Βέβαια για κανέναν, και ακόμη περισσότερο για την τσέπη του, δεν μπορεί να είναι σίγουρος κάποιος.
Γέννημα θρέμμα αυτής της σκατένιας και μαύρης περιοχής των βιομηχανιών της κεντρικής Βρετανίας, που το ταλέντο όμως πάντα περίσσευε, κατάφεραν (μαζί και με κάτι άλλα καλόπαιδα από κει πέρα) να κρατήσουν σε σεβαστά επίπεδα αυτή τη βαριά μουσική παράδοση του νησιού. Με εννέα δίσκους ως τώρα, και με τους μισούς τουλάχιστον να γαμάνε, κλείνουν τώρα τον κύκλο τους και ο Lee Dorian με την παρέα του μας αποχαιρετούν. Μαζί τους όμως φαίνεται πως σιγά-σιγά κλείνει και τον κύκλο της μια γενιά μουσικών, απο το νησί, με στόφα και κουλτούρα που δύσκολα πλέον θα συναντούμε στο μέλλον. Μακάρι να διαψευσθώ.
Οι Cathdedral θα εμφανιστούν αύριο για τελευταία φορά στη χώρα μας.
Μεγάλες επιστροφές, είτε από reunion είτε με κυκλοφορίες μετά από αρκετά χρόνια. Ας αναφέρουμε σε μορφή ειδήσεων τι μαθαίνουμε καθότι πολλοί αγαπημένοι μουσικοι και καλλιτέχναι δραστηριοποιούνται. Εδώ οι Ministry και οι Machine Head πάνε για καινούριο δίσκο, οι Anthrax έρχονται μετά από 21 (!!!) χρόνια με τον Ινδιάνο και ο κόσμος το χαβά του με την χρεοκοπία τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα.
Δεν θέλω να πω πολλά για το νέο Anthrax που κυκλοφόρησε ψες. Αν όμως ένας δίσκος σ’ αρέσει από το πρώτο άκουσμα, έ τότε τα πράγματα είναι πολύ καλά.
Όπως και να χει το πρώτο φρέσκο πράμα της μπάντας από το 2003 και ο πρώτος δίσκος με Belladonaαπό το 1990 είναι μεγάλη είδηση. Το Fight‘emΤilyouCan’tπου είχε κυκλοφορήσει εδώ και κοντά δυο μήνες ως singleδεν απέδιδε τις πραγματικές δυνατότητες της μπάντας, τουλάχιστον όπως αυτές ακούγονται στην επιστροφή του Ινδιάνου Belladona.
Μεγάλη είδηση για μπόλικους από μας είναι και η –πολυαναμενόμενη και γεμάτη προβλήματα- επιστροφή των Riotμε το ImmortalSoul. Ο MarkRealeμάζεψε πίσω το line-upτου γκαβλωτικού θρυλικού Thundersteelκαι έχει ανεβάσει τον πήχη πάρα πολύ ψηλά με δηλώσεις και υποσχέσεις εδώ και δύο χρόνια.
Ίσως να είναι το τελευταίο στοίχημα των Riot, αλλά να σας πω κάτι..; Για κάθε δίσκο της μπάντας εδώ και χρόνια το ίδιο χλωμό σχόλιο ακούγεται και όλοι οι δίσκοι της γαμάνε. Έχω πολύ περιέργεια να ακούσω το τραγούδι “Riot” που ξεκινά τον δίσκο… Ομώνυμο τραγούδι στα γεράματα; Toόχι και τόσο πρωτότυπο εξώφυλλο σχεδίασε πάντως ο TonyMoore!
Ο κόσμος έχει μείνει χωρίς ανάσα και για το καινούριο Machine Head. Το φοβερό singleLocustήδη έχει κάψει κόσμο και κοσμάκη, και με δεδομένο ότι οι MHαποτελούν μία από τις ελάχιστες (αν όχι την μόνη) μέγα-μπάντα της εποχής μας, οι προσδοκίες έχουν εκτιναχτεί κυριολεκτικά. Για να καταλάβετε για τί προσμονή μιλάμε, το αγγλικό MetalHammerαφιέρωσε ολόκληρο τεύχος/ειδική έκδοση στο νέο δίσκο και την μπάντα (πάτα την εικόνα αριστερά με το ευγενές παλληκάρι στο εξώφυλλο). Έχω πάντως την εντύπωση όταν μαθαίνεις πάρα πολλές λεπτομέρειες για τους μουσικούς, χάνεις και το νόημα της διασκέδασης της μουσικής, έτσι δεν είναι;
Τέλος, lastbutnotleastalwaysfirst, ο Al Jourgensen, αφού πρώτα θα σοκάρει το υπερσυντηρητικό γηρονυσταλέο κοινό των ελληνικών σινεμάδων και θα σαρώσει κάθεμπουκάλι αλκοόλβραβείο (διαγωνίζεται κιόλας η ταινία τρομάρα της!), με το FIX (το περιμέναμε από το 2010 διάολε!), έχει υποσχεθεί ότι ο νέος δίσκος της μπάντας θα είναι απίστευτα γρήγορος (yeah!) και βαρύς (yeah 2!).
Σας αφήνω με τη διασκευή που επιφύλαξαν οι Sepulturaστο JustOneFix, ενσωματώνοντας αριστοτεχνικά και το SouthOfHeavenτων Slayer. Από το καινούριο τους LPKairos, με τις κακές γλώσσες να λένε ότι ήταν η διασκευή μακράν η καλύτερη στιγμή του δίσκου.
