VIVA MUCHACHOS..!

Hank Is Dead

2012-01-29T17:10:00.000+02:00

Αυτό το live, απλά, δεν το χάνουμε για κανένα λόγο! Νέο video από τους Red Fang.

MARK REALE - THE WARRIOR!

2012-01-26T21:01:00.003+02:00

Καλοί μουσικοί υπάρχουν χιλιάδες.
Σπουδαίες μπάντες εκατοντάδες.
Άνθρωποι που νόμιζες ότι έπαιζαν και έγραφαν κομμάτια για σένα αρκετοί.
Αλλά άνθρωποι που ένοιωθες αδερφούς σου, ελάχιστοι...

MARK YOU WILL
SHINE ON
FOREVER!

Πολύ κρίσιμη η κατάσταση του Mark Reale!

2012-01-23T12:42:00.005+02:00

H κατάσταση του Mark Reale των Riot είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Είναι σε κώμα από τις 11 του μήνα.

Aντιγράφω από το Blabbermouth όλη την είδηση όπως δημοσιεύτηκε:

"Mark Reale, the founding guitarist of the legendary metal band RIOT was admitted to a San
Antonio hospital last week in critical condition due to complications of Crohn's disease — an ailment he has battled for most of his life.

The following update on Reale's condition was posted on Reale's official web site, MarkReale.com:

"When I went to see Mark today, I talked with his nurse (pray for them too) she was nice enough to give me a medical term of Mark's conditions.

"Mark had a Subarachnoid Hemorrhage [Wikipedia] and is why he's still in a coma since January 11, 2012 when he was rushed to the hospital. Mark is also fighting several other critical conditions, but is getting the very best here in San Antonio from gifted and talented doctors.

"Please continue to keep Mark in your thoughts and prayers, I continue every day reading them to Mark! God hears all of us, ask for HIS goodness to heal Mark.

"If you would like to write a prayer that will be delivered personally by myself to Mark's bedside, please click on this link now."

RIOT played its first show without Reale last night (Wednesday, January 18) at B.B. King Blues Club & Grill in New York City.

Mark has been battling Crohn's for most of his life, working and performing while enduring almost constant pain and the side effects of treatment for his illness. He was in Texas bravely attempting to practice for the shows, but was felled by a severe onset of Crohn's symptoms leaving him in the Intensive Care Unit at an undisclosed facility.

Mark was struggling with these symptoms throughout the production of RIOT's new album, "Immortal Soul", and guitarist Mike Flyntz recorded a major portion of the guitars on the LP with Mark's creative direction while he was unable to perform. "

Τα λόγια περιττεύουν.
Τι άλλο θα ακούσουμε και θα δούμε...

Μη με ξυπνάτε! Έρχονται και οι Truckfighters!!!

2012-01-16T19:28:00.003+02:00

Έρχονται και οι φοβεροί και τρομεροί Truckfithers στην Αθήνα στις 5 Μαΐου (Θεσσαλονίκη στις 6 Μαΐου).

Propably the best band in the world!

Έρχονται οι Red Fang!

2012-01-15T14:15:00.000+02:00

Τα παλληκάρια από το Oregon έρχονται για μία συναυλία στις 22 Απριλίου στο An Club.

2011 - ΔΙ ΜΠΕΣΤ ΟΒΒΒ....

2012-01-13T13:39:00.011+02:00

2011 και να μία μίνι ανασκόπηση της χρονιάς μέσω των κυκλοφοριών και των ανθρώπων που μας απασχολούν…

Όπως γίνεται πάντα βέβαια, πολλά φετινά πράματα θα τα πάρουμε χαμπάρι αργότερα ή και πολύ μετά, ενώ αρκετά πράματα είναι ακόμα στο ...ράφι προς ακρόαση. Το αφιέρωμα είναι με ημερολογιακή μορφή, με βάση τις επίσημες ημερομηνίες κυκλοφοριών.

Γενάρης
Αν οι στίχοι στο The Hymn of a Broken Man ήταν αντάξιοι των συνθέσεων θα μιλάγαμε για ένα κλασσικό album από τους Times of Grace. Και έτσι πάντως σπέρνει, ειδικά για όσους γουστάρουν Killswitch Engage στυλ. Λογικό αφού μιλάμε για δύο πρώην μέλη της μπάντας.

25/1: Οι οπαδοί του Rob Zombie, μετά την περσινή κρυάδα που μας επιφύλαξε ο μεγάλος, φχαριστηθήκαμε το Antihero τωνThe Bronx Casket Co. που δεν άρεσε όμως στους -όχι και άπειρους- οπαδούς τους.

Φλεβάρης
22/2: Darkest Hour – The Human Romance
Δισκάρα από τις λίγες από τα παλληκάρια από την Ουάσινγκτον. Ένα άλμπουμ με ήχο και ατμόσφαιρα κουτί για τη χρονιά που πέρασε.

(Kανόνικά εδώ έπρεπε να μπει το Terra Solaris, αλλά το έκοψε η παραγωγή
επειδή είναι 9λεπτο οπότε μπήκε το "πιασάρικο" Savor the Kill)

Την ίδια μέρα έρχεται και το Beast από τους Devildriver. Το πρώτο άλμπουμ στην καριέρα τους που με άφησε αδιάφορο και δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος.

23/2: Οι Turmion Kätilöt από τη Φινλανδία μας κάνουν τα μυαλά κομπόστα στο industrial-cyber-ebm Perstechnique. Οι Kätilöt δεν παίζουν κάτι καινούριο, αλλά ο ήχος τους είναι εντυπωσιακός. Οι φίλοι του ήχου έστησαν χορό με το...

25/2: Εκπληκτικό το industrial/aggro/ebm χτύπημα του Νορβηγού Sebastian Komor με το solo-project του Komor Kommando στο όνομα και πράμα "Oil, Steel & Rhythm".

28/2: Οι Jag Panzer παραδίδουν μαθήματα στο The Scourge of the Light. Άμα το χεις, το χεις, τελείωσε. Δυστυχώς μας τελείωσε και η μπάντα, μία από τις πιο υποτιμημένες όλων των εποχών. Αυτή ήταν η μουσική βιομηχανία -προ ιντερνετ: να ανεβάζει μετριότητες στον ουρανό και να αφήνει θεούς στην ψάθα...

Μάρτης
1/3: Going Out in Style από τους Dropkick Murphys που έχουν γίνει πλέον ενοχλητικά διάσημοι στο USA και αυτό μάλλον έπαιξε ρόλο και στον ήχο τους. Χωρίς να είναι κακό -το αντίθετο- το φετινό αλμπουμ είναι το πιο χαμηλών τόνων αλλά και το πλέον κοντινό στις ιρλανδικές ρίζες τους... Αλλά από όλα τα δισκάκια τους, στο μέλλον αυτό θα το βάζετε τελευταίο να παίζει.

Tην ίδια μέρα (1/3) σκάει μύτη το γαμάτο Darker Handcraft των Trap Them που δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Hardκοριά σουηδοκομμένη με "fuck slow songs" αισθητική που τόσο γουστέρνουμε.

29/3: Kι άλλη κυκλοφορία από τον Max Cavalera, που εδώ και 3-4 χρόνια γράφει ασταμάτητα. Εγκυκλοπαίδεια θα χε γράψει με όλα αυτά, τα οποία μάλιστα και τα κυκλοφορεί (άπαντα). Αποτέλεσμα το αδιάφορο Blunt Force Trauma υπό την ταμπέλα των Cavalera Conspirancy. Έχω ήδη αρχίσει τα βουντού προκειμένου να ανανήψει ο Max γιατί τα πράγματα δεν πάνε καλά.

Απρίλης
12/4: Οι αγαπημένοι Red Fang επιστρέφουν με την αμμοβολή που ονομάζεται Murder the Mountains (με διαφορά ο καλύτερος τίτλος άλμπουμ εδώ και χρόνια)

22/4: Σε σταθερά υψηλό επίπεδο γκριζίλας και με κάποιες μεγάλες στιγμές συνεχίζουν οι μεγάλοι και σίγουροι Primordial με το Redemption at the Puritan's Hand.

25/4: Οι Skindred δεν αφήνουν κάτι ιδιαίτερο με το Union Black, αλλά μια μέρα μετά, στις
26/4: όλοι οι τρελοί φωνάζουν «Είναι τρελός-είναι τρελός ο Γερμανός». What the Fuck ? (έλα ντε) από τον Sascha Konietzko και τους KMFDM.

(Δεν τακίμιασε τυχαία με τον Al Jourgensen)

27/4: Έρχεται η καλύτερη ελληνική κυκλοφορία της χρονιάς, το Macho Libre των Planet of Zeus. Τώρα πια τους έμαθαν και όσοι δεν τους ήξεραν, τους άκουσαν για τα καλά και έξω, γύρισαν το καλύτερο βίντεο που έχει φκιαχτεί από ελληνική μπάντα, ενώ όλοι παντού και πάντα αναρωτιούνται πόσο πιο γνωστοί θα ήταν αν δεν ήταν Έλληνες

Μάης
Ο μήνας των υπερπαραγωγών από δύο μπάντες-οδηγούς η κάθε μία στον ήχο της. Αλλά όχι μόνο...
10/5: Οι AC/DC εδώ και 15 χρόνια βγάζουν δίσκο με μόνο στόχο να κάνουν περιοδεία και να βγάλουν από αυτήν ένα live που ανά 5ετία περίπου ορίζει τις εξελίξεις στον τομέα της παραγωγής. Έτσι και φέτος, πάλι καταφέρνουν να ξεχωρίσουν από τα εκατομμύρια των κυκλοφοριών στον κλασσικό ήχο, βγάζοντας ένα ανατριχιαστικό σε σκηνοθεσία-απόδοση-συμμετοχή κόσμου DVD live από την Αργεντινή… To Live At River Plate είναι ήδη πρωτοπόρος. (Γ)κάβλα!

Μετά από 15 μέρες, στις
23/5: έρχεται μια παρόμοια υπερπαραγωγή από τους Prodigy, που με το World’s On Fire βάζουν την σφραγίδα στην ολική επαναφορά των δύο τελευταίων χρόνων με το Invaders Must Die. Mε σκηνοθεσία να σου χαλάσει τα μάτια και τα μυαλά.

27/5: To V των Karma to Burn έχει μεγάλα αρχίδια, πάει τέλος! Άσε που μάθαμε ότι δεν είναι μουγγοί! Όμως, ας αλλάξουν τροπάρι με τους ηλίθιους τίτλους αριθμούς .... Όσες φορές και να τα ακούς και να καραγουστάρεις δεν μπορείς να θυμηθείς αν το κομμάτι λέγεται 45 ή 26 ή 53... Ήλεος. Εδώ ένα κομμάτι με φωνητικά και χωρίς τίτλο-αριθμό (όχι το καλύτερο του δίσκου-τα καλύτερα είναι πάλι αριθμοί!).

31/5: Οι Flogging Molly στο Speed of Darkness συνεχίζουν όσο κανείς στο πνεύμα των καιρών και πάντα στο υψηλό επίπεδο που οι ίδιοι έθεσαν για την πάρτη τους.

Ιούνης
15/6: Oι In Flames στο Sounds of a Playground Fading οριστικοποίησαν ότι μπαίνουν σε καινούρια και δύσκολα μονοπάτια. Ο δίσκος δεν άρεσε στους φανατίλες και δεν ρίχνω και πολύ άδικο, έχουν πολλά επιχειρήματα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι λείπουν και οι πολύ καλές στιγμές. Αλλά ναι, οι παλιοί καλοί In Flames μας τελείωσαν εδώ και χρόνια, μην περιμένετε παλιές δόξες.

24/6: Oι Sepultura παρουσιάζουν το ενδιαφέρον Kairos. Aν διαφωνείτε, θυμηθείτε (αν... μπορέσετε) τις τελευταίες δουλειές τους.

Ιούλης
31/8: Οι (δισεκατομμύρία) οπαδοί των ισπανών τρανσο-ινταστριαλο-ι-μπι-εμ-άδων Xperiment χαιρόμαστε ιδιαίτερα με το Visions of Destruction.

Αύγουστος
2/8: Βγαίνει τo Ιn Waves των Trivium που το γουστάρουν ακόμα και τύποι που δεν τους θεωρούσαν τίποτα ιδιαίτερο στο παρελθόν αλλά ξενερώνει αρκετούς φανατικούς τους. Εγώ ανήκω στους πρώτους οπότε πάρε να χεις.

Σεπτέ(μ)βρης
12/9: Mία μεγάλη επιστροφή με τον Joey Belladona πίσω από τα μικρόφωνα για πρώτη φορά μετά από 21 χρόνια στο αξιοπρεπές Worship Music των γιγάντων Anthrax. Όσοι ματαίως περιμένανε οι Anthrax να βγάλουν πρωτοποριακά πράματα μετά από τόσα χρόνια απογοητεύτηκαν. Δεν ξέρω τι περίμεναν.

22/9: Oι Vektor πήραν μυαλά με το (ας το πούμε έτσι) progressive thrash τους, σε έναν εκπληκτικά ενδιαφέρον δίσκο, το Outer Isolation, βγαλμένο κατευθείαν από το ψυχιατρείο.

27/9: Όταν στέκεσαι αντάξιος των πανύψηλων προσδοκιών που εσύ έχεις βάλει και ανταποκρίνεσαι στην παγκόσμια αναμονή που εσύ έχεις δημιουργήσει με τέτοιο αποθεωτικό τρόπο, ε, τότε πρέπει να είσαι οι Machine Head και να βγάζεις δισκάρες όπως το Unto the Locust. (Γκρίνια: στο Γκρέσια δεν είχε την αποδοχή που είχε το πάνβαρυ και διαφορετικό Blackening, προφανώς επειδή έτσι τους είπαν τα "μίντια" να λένε)

Την ίδια μέρα (27/9) οι -όλο και περισσότεροι παγκοσμίως- φίλοι των Mastodon πανυγήριζαν με το The Hunter.

Oκτώβρης
4/10: O Wayne Static απογοητεύει τους άρρωστους οπαδούς των Static-X (εμάς) με το προσωπικό του Pighammer. Δεν μας νοιάζουν τα solo lp, αλλά υπάρχει φόβος ότι την κάτω βόλτα που έχει πάρει θα την μεταφέρει και στην μπάντα (πράμα που άρχισε να το κάνει ήδη). Σοβαρέψου Wayne!

11/10: Αρέσουν οι Five Finger Death Punch στο ευχάριστο American Capitalist. Μια χαρά, αλλά τίποτα περισσότερο. Στο Αμέρικα πάντως έχουν τις πλάτες να έχουν γίνει φίρμες.
26/10: Κυρίες και κύριοι και λοιποί headbangers υποκλιθείτε στους Riot που επιστρέφουν με το Thundersteel line-up για το γαμάτο Immortal Soul! Johnny’s Back Again! (Κάλλιο αργά παρά ποτές=για πρώτη φορά στην καριέρα τους υπήρξε σωστή προώθηση κάποιας δουλειάς τους - πρώτη φορά σε 35 χρόνια!)

Νοέ(μ)βρης
21/11: Πως ακούγεται ένα live από μία γαμάτη πωρωτική μπάντα, στην καλύτερη περίοδο της καριέρας της; Όπως το Live from Beyond Hell/Above Heaven των Volbeat.

Δεκέ(μ)βρης
Καθώς ο Τepito ανεβάζει το ένα μετά το άλλο τα βιντεάκια του Al για το φκιάξιμο του καινούριου των Ministry, το κεφάλι μας έχει καεί τελείως και το Relapse της 30^ης Μαρτίου του 2012 θα είναι –ότι κι αν είναι- το γεγονός της χρονιάς.

Οι φήμες –για να αναφέρω μόνο τα μεγάλα ονόματα- θέλουν τους Tool, τους Soulfly (πάλι!) και τους Fear Factory, τους Kreator, τους QOTSA, τους Prong, τους Testament (οι μόνοι παλιοθρασάδες με νέα πνοή) να έρχονται με νέο υλικό.
Ποιος ξέρει επίσης τι άλλες μπάντες από παλιούς καιρούς θα μάθουμε, και κυρίως τι καινούριο κελεπούρι θα εμφανιστεί...

ΥΓ: Εδώ το αντίστοιχο κείμενο για το 2010

Refused Are Not Fuckin' Dead

2012-01-10T13:42:00.000+02:00

MINISTRY - 99 percenters!

2012-01-06T20:30:00.004+02:00

Από τις 23 Δεκέμβρη έσκασε μύτη το πρώτο κομμάτι από το επερχόμενο Relapse (άνοιξις του '12).
Eδώ

και εδώ βέβαια σε συνεχή ροή τα καμώματα του θείου Αλ και της παρέας κατά τις ηχογραφήσεις.

HE BUILT HIS HOTROD!

2011-12-08T14:33:00.010+02:00

Κύριοι-ες, όλοι και όλες χτυπιέστε μανιακά όταν και όπου ακούσετε το Jesus Built My HotRod. Ένας τύπος στη Βρετανία, o Paul Stende το έκανε πραγματικότητα.
Έχτισε το hot rod του.

Δεν είναι όνειρο, είναι πραγματικότης! Έβαλε στο όχημα (του ...1967) μια ρουκέτα και το όχημα πάει τώρα με 300 (...ενώ πήγαινε με 100). Το γεγονός ότι είναι καραποζέρι φαίνεται και από το τη δεύτερη φωτό της ιστορίας, με το αμέρικαν ντριμ να γίνεται πραγματικότητα, την και καλά γκομενάρα να ποζάρει πάνω στο hotrod.

Το hotrod μετά την επέμβαση που υπέστη αφήνει λέει πίσω του φλόγες 9 μέτρων.
Πανμέγιστε, ω ναι εσύ Paul Stende μετά απ' αυτο αναγορεύεσαι επίτιμο μέλος του Viva Muchachos.!

Δυο Μεξικάνοι στην Ευρώπη! Rodrigo y Gabriela

2011-11-19T13:19:00.004+02:00

Δύο από τους muchachos που πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίσετε είναι ο Rodrigo και η Gabriela.Το κείμενο αυτό είχε γραφτεί παλιά (30/10/2010) και το ξαναδημοσιεύω, αφού τα άτομα έρχονται για δύο βράδια στο Gazarte, αύριο και μεθαύριο για την προώθηση του καινούριου τους δίσκου Area 52. Kαταρχάς εδώ τι θα περιέχει η καινούρια δουλειά:

Ο Rodrigo (Sanchez) και η Gabriela (Quintero) έκαναν τα δικά τους όνειρα με την thrash metal μπάντα τους στο Mexico City. Σύντομα ανακάλυψαν όμως ότι οι Tierra Ácida δεν τους εκφράζουν. Για να βγάλουν λεφτά έπαιζαν bossa nova σε σάλες ξενοδοχείων της Ciudad de Mexico και όχι thrash metal! Εν τω μεταξύ η ολοένα και μεγαλύτερη ενασχόλησή τους με την κλασσική κιθάρα τους άνοιγε νέους ορίζοντες.

Αφού είδαν κι απόειδαν αυτοί οι δύο βιρτουόζοι της κλασσικής κιθάρας και λάτρεις της thrash και της 70ς rock σκηνής τα μάζεψαν από το Μέξικο για την Ιρλανδία, επειδή κάποιος τους είχε σφυρίξει ότι εκεί υπάρχει χώρος για τα πάντα.

Όχι όμως και για μεξικάνους που θα παίζουν metal.

Ο Rodrigo και η Gabriela έχουν ένα δικό τους τρόπο να βάζουν τις μέταλ επιρροές τους στο ίδιο μπλέντερ με τις γρήγορες ξεσηκωτικές μεξικάνικες μελωδίες και τους τζαζ αυτοσχεδιασμούς που έχουν στο μυαλό τους και αυτό δεν μπορεί να περάσει -και δεν πέρασε- απαρατήρητο. Ξεκινώντας να παίζουν σε σπιτικά πάρτι, σε γάμους και σε δεξιώσεις εγκαινίων γκαλερί, το ζευγάρι αφρίζει γιατί ακόμα θέλουν να παίξουν metal, αλλά οι latin ήχοι που βγαίνουν από τις κλασσικές τους κιθάρες τους οδηγούν αλλού. Παίζουν στους δρόμους του Δουβλίνου, στην Κοπεγχάγη και στην Βαρκελώνη, όπου κανείς δεν τους θέλει γιατί δεν παίζουν mariachi και οι μπάτσοι τους πλακώνουν όταν τους συναντούν στην Rampla. Συνεχίζοντας μέσα από υπόγεια μπαρ και καπηλιά στο Δουβλίνο, βγάζουν το ντεμπούτο τους Foc (2001) και το re-Foc (2002) και περιοδεύουν σε όλη τη Βρετανία βγάζοντας και το υπέροχο Live in Manchester and Dublin (2004), για να γίνουν ευρέως γνωστοί όταν παίζουν στο μεγαλύτερο φεστιβάλ της Ιρλανδίας Oxegen όπου λάμπουν το 2005.

Το επόμενο έτος, 2006 πια, έρχεται η οριστική καταξίωση που άξιζε σε αυτά τα παιχτρόνια με το οργιαστικό Rodrigo y Gabriela που ανεβαίνει νο. 1 στην Ιρλανδία πάνω από τους υπερδιάσημους Arctic Monkeys και τον σαματατζή λεβέντη Johnny Cash!

"Diablo Rojo"

Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα του ρητού "πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα": οι Rodrigo y Gabriela είναι πολύ πιο γνωστοί στην Ευρώπη παρά στην πατρίδα τους. Στα credits τους έχουν να αναφέρουν οργιώδη live τζαμαρίσματα με διάφορες διάσημες περσόνες, όπως τον θεό Al di Meola και τον μπασίστα των Metallica Robert Trujillo. Χρωστούν πολλά στον πολύ διάσημο στην Ιρλανδία Damien Rice, και σίγουρα τους χρωστούν πολλά αρκετές μπάντες στο ανερχόμενο στις ΗΠΑ εξαιτίας του ισπανόφωνου πληθυσμού latin rock (όπως η μπάντα του Robert Rodriguez ας πούμε, οι θεοί Chingon).

Jammin' with Al di Meola

Ετοιμάζοντας την επόμενη κίνησή τους κυκλοφορούν live πράμα: τo EP Live Session (2007) και το χωρίς ανάσα Live In Japan (2008).

To 2009 επανέρχονται με το καταπληκτικό 11:11 το οποίο γνωρίζει τεράστια επιτυχία. Αν έχει κάποια σημασία συμμετέχει και ο Alex Scolnick των Testament. Από τα στενά του Δουβλίνου τώρα είναι στην κορυφή της δημοτικότητάς τους. Παίζουν μπροστά στον Μπαράκ Ομπάμα, πάνε δύο φορές στο -τεράστιας ακροαματικότητας-" The Tonight Show" του Jay Leno, ηγούνται ολόκληρου stage στο Glastonbury φέτος το καλοκαίρι.

"Hanuman"

Στις πλέον γνωστές των διασκευών τους φιγουράρουν το "Stairway to Heaven" των Zeppelin, τα "Orion" και "One" των Metallica, το "Libertango" του Ástor Piazzolla, το Take Five του Paul Desmond, ενώ το πρώτο κομμάτι του δεύτερου δίσκου τους, το "Diem", είναι αφιερωμένο στον Dave Mustaine! Προτιμήστε πάντως τα δικά τους πράγματα...

Μετά την αποθέωση που γνώρισε πέρυσι το 11:11 παίζουν παντού, χωρίς σταματημό κάθε βράδυ, και το αποτέλεσμα είναι τελικά να ακυρώσουν το προγραμματισμένο για τον Οκτώβριο του '10 tour στις ΗΠΑ αφού η Gabriela έλειωσε πάνω στην κιθάρα εμφανίζοντας προβλήματα στην μέση, τον αγκώνα και τον καρπό της. Aπό την περιοδεία εκείνη ηχογράφησαν το Live in France, από το οποίο δείτε εδώ το Savitri

Kαι κλείνω με το

Jammin' with R. Trujillo

Karma to burn Athens...

2011-11-15T15:42:00.005+02:00

Πάνω που μιλάγαμε για οικονομικές ασφυξίες και δυσκολία προσέλευσης μπαντών και θεατών και φτου και γαμώ την ατυχία μας... νάτο το πελεκούδι.
Και μάλλον είναι λόγος να σπάσουμε το φετινό εμπάργκο.

Όσο για του... χρόνου οι Devildriver ανακοίνωσαν για τον Ιούλιο του '12 στο Gagarin. Η αλήθεια είναι ότι τους περίμενα χρόνια αλλά το φετινό "βαράω όπου ναναι" Beast με ξενέρωσε λίγο. Μέχρι τον Ιούλιο ποιος ζει ποιος πεθαίν...

Mein Land

2011-11-11T13:41:00.001+02:00

Οι Rammstein στα video που κάνουν βρίσκονται χαλαρά ένα επίπεδο πάνω απ' όλους τους άλλους. Έτσι και σήμερα δεν μας απογοητεύουν. Κι αυτό γιατί σήμερα έκανε πρεμιέρα το video για το Mein Land. Παράλληλα κυκλοφορεί ως single μαζί με άλλα τρία τραγούδια ενόψει του best of Made In Germany 1995-2011 που θα κυκλοφορήσει στις 2 Δεκέμβρη.

More Locusts !!!

2011-10-31T12:40:00.002+02:00

Το ακούσαμε, το απολαύσαμε και το θαυμάσαμε. Τώρα βλέπουμε και το πρώτο video από το τελευταίο δίσκο ίσως της μεγαλύτερης σκέτα metal μπάντας αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Ο λόγος βέβαια για τους Machine Head και το Unto the Locust που μόλις κυκλοφόρησαν. Είμαστε τυχεροί που το ζούμε απλά τώρα. Αυτό που όμως συζητάει όλη η μεταλλική κοινότητα στην Ελλάδα είναι αν θα έρθουν να παίξουν εδώ. Τώρα, όχι αύριο! Ξέρουμε ότι τα πράγματα έχουν βελτιωθεί την τελευταία δεκαετία και έχουμε δει σχεδόν όλους όσους είχαμε ονειρευτεί. Θα είναι όμως τεράστια αποτυχία των ντόπιων κοτζαμπάσηδων διοργανωτών να μην τους κλείσουν τώρα που βρίσκονται στη κορυφή. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν!

Ωδή στη Χαρά

2011-10-26T14:02:00.001+03:00

Σήμερα, από τις πρώτες πρωινές ώρες, παρακολουθούμε με συγκίνηση, εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες με πρωτοφανή ενθουσιασμό να αφήνουν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και να κατακλύζουν δρόμους, καφενεία και πλατείες προκειμένου να ακούσουν τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής και αμέσως μετά να γιορτάσουν μέχρι σκασμού. Από το Φάρο-Λουλέ μέχρι την Αγία Νάπα και από το Τυμπάκι μέχρι την Ουψάλα μυριάδες κόσμου περιμένουν με κομμένη την ανάσα τις βραδινές εξαγγελίες. Παρά τη φήμη περί καθυστέρησης τους για τις επόμενες μέρες, έτσι για να πάρει η γιορτή χαρακτήρα φεστιβάλ. Περιμένουν εκείνα τα ιστορικά λόγια που θα εξασφαλίζουν και θα περιγράφουν το λαμπρό μέλλον για την μεγάλη οικογένεια χωρίς προβλήματα και σκοτούρες. Με χαρά, όρεξη και ελπίδα για την επόμενη μέρα.

Στα πλαίσια της πανευρωπαϊκής αυτής γιορτής σε κάθε πλατεία σε όλες τις μεγάλες πόλεις έχουν στηθεί σκηνές οπού θα φιλοξενήσουν συγκροτήματα και καλλιτέχνες από όλους τους μουσικούς χώρους. Ενώ μεγάλες προσδοκίες έχει δημιουργήσει το κερασάκι στις εορταστικές εκδηλώσεις, που δεν είναι τίποτα άλλο από την διεξαγωγή μουσικού διαγωνισμού για την καλύτερη εκτέλεση-διασκευή του Ευρωπαϊκού ύμνου (Ode to Joy-Beethoven). Στο παρακάτω βιντεάκι θα δει κανείς μέρος από την χθεσινοβραδινή πρόβα των X-Japan που συγκεντρώνουν και τις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσουν. Και παρά τις προσπάθειες των ανθρώπων ασφαλείας χιλιάδες κόσμου κατάφερε να μπει στο χώρο μιας και ήθελε να ξεκινήσει η γιορτή από εχθές το βράδυ.

All My Greek Warriors

2011-10-24T19:28:00.001+03:00

Τα σουρεάλ σκηνικά δεν έχουν τέλος. Ότι έξω μιλάνε όσο ποτέ για μας το ξέρουμε (για διάφορους λόγους). Ότι οι Prodigy φέτος και πέρυσι τα γάμησαν όλα, και γούσταραν και οι ίδιοι, το είδαμε. Ότι θα έκαναν όμως και βίντεο για το ελληνικό κοινό και για το πόσο καλό είναι και γιατί. Ε, αυτό δά!

Το πουλί του Σκόμπι

2011-10-24T14:29:00.006+03:00

Η παρακάτω σκηνή περιλαμβάνεται στην ταινία Ο Θίασος (1975) του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Η ταινία ακολουθεί την πορεία ενός περιοδεύοντος θιάσου (μπουλούκι) στην Ελλάδα από το 1939 μέχρι το 1952. Παράλληλα με την ιστορία των μελών του μπουλουκιού η ταινία καταγράφει και την πολυτάραχη ιστορία εκείνης της περιόδου. Αποτελεί μία από τις σπουδαιότερες στιγμές όχι μόνο του ελληνικού αλλά και του παγκόσμιου κινηματογράφου (μπορεί να είναι μεγάλη, μπορεί να είναι Theo, αλλά ζοριστείτε λίγο και δείτε την, δεν θα πάθετε τίποτα).

Η συγκεκριμένη σκηνή διαδραματίζεται την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1946 σε ένα κέντρο. Δύο παρέες κάθονται αντικριστά διασκεδάζοντας, γνωρίζοντας όμως και που ο καθένας ανήκει ιδεολογικά. Έτσι κάποια στιγμή αρχίζει μία διαμάχη οπού τα όπλα είναι τα τραγούδια και οι στίχοι. Η μουσική επιμέλεια ανήκει στον σπουδαίο Λουκιανό Κηλαηδόνη. Ακούγονται τραγούδια, όχι μόνο εδώ αλλά και σε ολόκληρη τη ταινία, από ρεμπέτικα και αντάρτικα μέχρι swing και εμβατήρια, άλλα διασκευασμένα και άλλα αυθεντικά εποχής. Από κινηματογραφικής αλλά και από μουσικολογικής απόψεως η σκηνή είναι για σεμινάρια σχετικής σχολής. Εδώ, ο τρόπος χρήσης της μουσικής θεωρείται σταθμός στον κινηματογράφο. Δεν είναι ένα απλό χαλί που συνοδεύει αλλά άλλος ένας πρωταγωνιστής που παίζει. Ειδικά όταν παίζεται ζωντανά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και μάλιστα από μουσικούς που τα έπαιζαν όταν πρωτοβγήκαν.

Πέρα όμως από τη μουσική το σπουδαίο είναι πόσο εύκολα, όσο γίνεται ο καθένας με τη κούτρα που κουβαλάει, μπορεί να βρει κοινές συνισταμένες στο σήμερα. Ειδικά αν αναλογιστεί ότι αυτό που βλέπει είναι ένα σχόλιο και μια οπτική μιας προηγούμενης γενιάς για τις πιο προηγούμενες.

Όλο το παρασκήνιο της εισόδου Βελή στον ΠΑΟΚ

2011-10-14T10:21:00.009+03:00

Σύμφωνα με αποκλειστικές (inside info) της Κεντρικής Επιτροπής του Viva Muchachos, η είσοδος του λαοφιλούς αναστενάρη στα διοικητικά της ομάδας αποτέλεσε την τελευταία λύση.

Οι διοικούντες προηγουμένως είχαν απευθυνθεί για τη θέση σε κάποιο από τα μέλη των AC/DC –καθότι ο σύλλογος έχει κλέψει την ιδέα της Saint Pauli και οι ομάδες λέει μπαίνουν στο γήπεδο με το Hells Bells. Η ελπίδα ήταν να ξεγελαστεί ο Brian Johnson, που είναι οπαδός της Newcastle United που έχει τα ίδια χρώματα με το Δικέφαλο.

Η λύση κρίθηκε ακριβή και η διοίκηση στράφηκε στον πληκτρά “παιδί-κουμπί” των Rammstein Christian Lorenz–καθότι όταν μπαίνει γκολ ακούγεται το Du Hast. Και αυτός αρνήθηκε λόγω ανηλλειμένων υποχρεώσεων αλλά επιφυλάχτηκε για το μέλλον και έτσι η διοίκηση έκανε το “μπαμ” με τον Καζαντζίδη της βόρειας Ελλάδας, του βοριά το γιό. Τώρα όταν μπαίνει γκολ στην Τούμπα θα ακούγεται το «Εγώ με την αξία μου», το Toumba Libre θα αντικατασταθεί με Vat 69 και Ballantines από το καλό, και όλοι θα φορούν σταυρουδάκι στο λαιμό που θα το αφήνουν να φαίνεται στα δασύτριχα παοκτσήδικα στήθη από τα ξεκούμπωτα πουκάμισα. Αναμφισβήτητα μια λαϊκή κίνηση για μία λαϊκή ομάδα.
Προς το παρόν μερακλώστε

ΥΓ:Nτάξ, ποιός εγκέφαλος το σκέφτηκε αυτό; Πριν τη συναυλία Haunted θα δείξουν σε γιγαντοοθόνη το Αρης-ΠΑΟΚ..! Πάνε καλά;

Μαύρο φίδι που σας έφαγε...

2011-10-06T23:12:00.003+03:00

Τέταρτο album για τους Black Cobra και ο θεός να βάλει το χέρι του. Κι αυτό γιατί μετά το προπέρσινο Chronomega, που έκανε κάποια αίσθηση, το δίδυμο από το San Francisco συνεχίζει όχι απλά λυσσαλέα, αλλά κάτι παραπάνω. Εδώ όλα έχουν ανέβει ένα επίπεδο. Κιθάρες και τύμπανα, τα μόνα όργανα άλλωστε, κινούνται κατά πάνω σου το λιγότερο σαν οδοστρωτήρας. Παροξυσμός. Tσίτες χωρίς τέλος. Sludge και thrash εις σάρκα μίαν. Φαίνεται πως τα πράγματα όμως είναι και πιο μαζεμένα, σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους, και σίγουρα πιο μεστά και ώριμα. Τα φωνητικά έχουν βελτιωθεί και η παραγωγή είναι σαφώς η καλύτερη που έχουν κάνει (την ανέλαβε ο Kurt Ballou των Converge). Ολοκληρωμένα και ωραία πράγματα. Σίγουρα θα το δούμε σε κάποιες λίστες στο τέλος του χρόνου.

Το album ονομάζεται Invernal και θα κυκλοφορήσει στις 11/10. Παρακάτω το tracklist και ένα πρώτο δείγμα με το εναρκτήριο Avalanche (τα φωνητικά θυμίζουν τον θείο Al ή ακούω πολύ Ministry και το έχω παραχέσει;). Για όσους πάλι δεν έχουν υπομονή εδώ όλο το album σε stream, μέχρι να βγει και επίσημα. Αυτά και καλά ξεμπερδέματα.

Σχόλιο-Παρέμβαση: Ακούω και διαβάζω για κάποια απ' αυτά τα μεγαθήρια της μουσικής (της σκληρής), που μας πασάρουν συνέχεια και μας πρήζουν τα παπάρια, για το πόσο μεγάλα παπάρια έχουν, και λέω μήπως από το πολύ παπάρι με περνάνε και εμένα για παπάρα. Ίσως. Έχει παραγίνει όμως το κακό κύριοι. Από τη πολύ παπαρολογία σας μπερδεύετε συχνά τα παπαρο-θεριά με τα πραγματικά θεριά. Μαύρο φίδι που σας έφαγε όμως, κύριοι...

Black Cobra - Invernal

1. Avalanche

2. Somnae Tenebrae

3. Corrosion Fields

4. The Crimson Blade

5. Beyond

6. Erebus Dawn

7. Abyss

8. Obliteration

Ειλικρινείς αλλά ποτέ ηλίθιοι

2011-10-01T02:12:00.010+03:00

Ειλικρινείς αλλά ποτέ ηλίθιοι (περί της προηγούμενης κουβέντας περί Cathedral) υπήρξαν πάντα οι Running Wild.
Φίλε, σου αρέσει αυτό που παίζω? Άμπα στο πειρατικό κι αέρα στα σπαθιά μας και αέρα στα ρεσάλτα!

Δεν σου αρέσει? Θα με βρεις μπροστά σου, μα τότε θα ναι αργά... Αυτός ήταν ο Rock n' Rolf και οι Running Wild.
Μας έπρηξαν τα αρχίδια, όπου και να σταθείς ακούς για τα 20χρονα των Nirvana και νέβερ μάιντ και της θειας μου το κολομπυθρόξυλο με τα ανοιχτά μυαλά. Δις ις Blazon Stone βλαχάκια!
Aυτά είναι τα πραγματικά 20χρονα δίσκων...
Αφού (και επειδή να ούμε) αυτός είναι ένας γαμάτος δίσκος για να γιορταζουμε (για πάντα και για το ποτέ!)

Cathedral's last spire...

2011-09-30T15:33:00.000+03:00

Μετά από 21 χρόνια οι Cathedral αποφάσισαν να το κλείσουν το μαγαζί και είπαν να το γιορτάσουν(-με) με μία αποχαιρετιστήρια περιοδεία. Βέβαια μέσα στο 2012 έχουμε να περιμένουμε και το τελευταίο τους album, το The Last Spire. Θα μπορούσε να πει κανείς εδώ, και όχι άδικα (τα παραδείγματα πολλά), πως πολύ απλά βγήκαν στη γύρα υπό τον δοκιμασμένο και επιτυχημένο τίτλο της Farewell Tour για να αρπάξουν όσα δεν μπόρεσαν να αρπάξουν μέχρι τώρα και μετά από καιρό το ξαναβλέπουμε το θέμα. Αλλά, αν ήταν έτσι, δεν θα το άφηναν για του χρόνου, μετά το τελευταίο album; Δεν είναι κάπως παράδοξο;

Παράδοξα όμως δεν υπάρχουν στη μουσική βιομηχανία. Εκτός κι αν είσαι ανίκανος, άρα ηλίθιος με όρους οικονομικής πιάτσας, ή ειλικρινής και έντιμος, άρα και πάλι ηλίθιος. Ο τρόπος που αποφάσισαν να κλείσουν την καριέρα τους οι Cathedral μπορούμε να πούμε ότι είναι το λιγότερο ειλικρινής, όπως ήταν και η πορεία τους όλα αυτά τα χρόνια. Βέβαια για κανέναν, και ακόμη περισσότερο για την τσέπη του, δεν μπορεί να είναι σίγουρος κάποιος.

Γέννημα θρέμμα αυτής της σκατένιας και μαύρης περιοχής των βιομηχανιών της κεντρικής Βρετανίας, που το ταλέντο όμως πάντα περίσσευε, κατάφεραν (μαζί και με κάτι άλλα καλόπαιδα από κει πέρα) να κρατήσουν σε σεβαστά επίπεδα αυτή τη βαριά μουσική παράδοση του νησιού. Με εννέα δίσκους ως τώρα, και με τους μισούς τουλάχιστον να γαμάνε, κλείνουν τώρα τον κύκλο τους και ο Lee Dorian με την παρέα του μας αποχαιρετούν. Μαζί τους όμως φαίνεται πως σιγά-σιγά κλείνει και τον κύκλο της μια γενιά μουσικών, απο το νησί, με στόφα και κουλτούρα που δύσκολα πλέον θα συναντούμε στο μέλλον. Μακάρι να διαψευσθώ.

Οι Cathdedral θα εμφανιστούν αύριο για τελευταία φορά στη χώρα μας.

Sad but what?

2011-09-17T03:56:00.006+03:00

I'm your truth, telling lies
I'm your reasoned alibis
I'm inside, open your eyes
I'm you

Άντε μη βγω με το αριστερό εξτρέμ και δεν δίνει η μάνα στο παιδί

Μεγάλες επιστροφές!

2011-09-14T13:25:00.014+03:00

Μεγάλες επιστροφές, είτε από reunion είτε με κυκλοφορίες μετά από αρκετά χρόνια. Ας αναφέρουμε σε μορφή ειδήσεων τι μαθαίνουμε καθότι πολλοί αγαπημένοι μουσικοι και καλλιτέχναι δραστηριοποιούνται. Εδώ οι Ministry και οι Machine Head πάνε για καινούριο δίσκο, οι Anthrax έρχονται μετά από 21 (!!!) χρόνια με τον Ινδιάνο και ο κόσμος το χαβά του με την χρεοκοπία τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα.

Δεν θέλω να πω πολλά για το νέο Anthrax που κυκλοφόρησε ψες. Αν όμως ένας δίσκος σ’ αρέσει από το πρώτο άκουσμα, έ τότε τα πράγματα είναι πολύ καλά.

Όπως και να χει το πρώτο φρέσκο πράμα της μπάντας από το 2003 και ο πρώτος δίσκος με Belladona από το 1990 είναι μεγάλη είδηση. Το Fight ‘em Τil you Can’t που είχε κυκλοφορήσει εδώ και κοντά δυο μήνες ως single δεν απέδιδε τις πραγματικές δυνατότητες της μπάντας, τουλάχιστον όπως αυτές ακούγονται στην επιστροφή του Ινδιάνου Belladona.

Μεγάλη είδηση για μπόλικους από μας είναι και η –πολυαναμενόμενη και γεμάτη προβλήματα- επιστροφή των Riot με το Immortal Soul. Ο Mark Reale μάζεψε πίσω το line-up του ~~γκαβλωτικού~~ θρυλικού Thundersteel και έχει ανεβάσει τον πήχη πάρα πολύ ψηλά με δηλώσεις και υποσχέσεις εδώ και δύο χρόνια.

Ίσως να είναι το τελευταίο στοίχημα των Riot, αλλά να σας πω κάτι..; Για κάθε δίσκο της μπάντας εδώ και χρόνια το ίδιο χλωμό σχόλιο ακούγεται και όλοι οι δίσκοι της γαμάνε. Έχω πολύ περιέργεια να ακούσω το τραγούδι “Riot” που ξεκινά τον δίσκο… Ομώνυμο τραγούδι στα γεράματα; To όχι και τόσο πρωτότυπο εξώφυλλο σχεδίασε πάντως ο Tony Moore!

Ο κόσμος έχει μείνει χωρίς ανάσα και για το καινούριο Machine Head. Το φοβερό single Locust ήδη έχει κάψει κόσμο και κοσμάκη, και με δεδομένο ότι οι MH αποτελούν μία από τις ελάχιστες (αν όχι την μόνη) μέγα-μπάντα της εποχής μας, οι προσδοκίες έχουν εκτιναχτεί κυριολεκτικά. Για να καταλάβετε για τί προσμονή μιλάμε, το αγγλικό Metal Hammer αφιέρωσε ολόκληρο τεύχος/ειδική έκδοση στο νέο δίσκο και την μπάντα (πάτα την εικόνα αριστερά με το ευγενές παλληκάρι στο εξώφυλλο). Έχω πάντως την εντύπωση όταν μαθαίνεις πάρα πολλές λεπτομέρειες για τους μουσικούς, χάνεις και το νόημα της διασκέδασης της μουσικής, έτσι δεν είναι;

Τέλος, last but ~~not least~~ always first, ο Al Jourgensen, αφού πρώτα θα σοκάρει το υπερσυντηρητικό γηρονυσταλέο κοινό των ελληνικών σινεμάδων και θα σαρώσει κάθε ~~μπουκάλι αλκοόλ~~ βραβείο (διαγωνίζεται κιόλας η ταινία τρομάρα της!), με το FIX (το περιμέναμε από το 2010 διάολε!), έχει υποσχεθεί ότι ο νέος δίσκος της μπάντας θα είναι απίστευτα γρήγορος (yeah!) και βαρύς (yeah 2!).

Σας αφήνω με τη διασκευή που επιφύλαξαν οι Sepultura στο Just One Fix, ενσωματώνοντας αριστοτεχνικά και το South Of Heaven των Slayer. Από το καινούριο τους LP Kairos, με τις κακές γλώσσες να λένε ότι ήταν η διασκευή μακράν η καλύτερη στιγμή του δίσκου.

Κακίες. Ίσως το αντίστοιχο πόνημα στο Firestarter των Prodigy να ναι καλύτερο.

1000mods Release Live Party 29/9

2011-09-13T13:21:00.001+03:00

One Man

2011-09-05T19:16:00.001+03:00

Λίγο καιρό πριν μάθει ότι πάσχει από τον ιό του AIDS ένας δημοσιογράφος έκανε την παρακάτω ερώτηση στον Freddie Mercury.

Interviewer : How do you like to be remembered in the music business ?

Freddie: Oh, I don't know, I just... I haven't thought about that. Dead and gone. No, I haven't thought about that. I don't really think about, my God, when I'm dead are they going to remember me ? I don't really think about it, it's up to them. When I'm dead, who cares ? I don't.

Αν ζούσε, σήμερα, θα έκλεινε τα 65.

Παρακάτω το τελευταίο τραγούδι που θυμάμαι να βγαίνει από τους Queen, με τη φωνή του Mercury μετά θάνατον, να κάνει αρκετή επιτυχία και με το video να παίζει κάτι παραπάνω από συχνά τότε.

Praise The Fuzz Vol. 5

2011-09-01T12:10:00.000+03:00

Για πέμπτη συνεχή χρονιά και συγκεκριμένα μεθαύριο, Σάββατο στις 3 του μηνός πρόκειται να πραγματοποιηθεί το Praise The Fuzz, στο Σχινιά. Για όποιον δεν έχει ιδέα, σκεφτείτε απλά ένα generator party αλά γκρέκα. Το συγκροτήματα έτσι όπως θα παίξουν παρακάτω. Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

Lunarmare
Circassian
Dala Sun
Brotherhood of Sleep
Routes

Born under the London sun...

2011-08-08T23:17:00.000+03:00

O θείος Al είναι πάλι εδώ!

2011-08-07T15:55:00.004+03:00

Αυτό ήταν! Δεν άντεξε για πολύ! Όλοι ξέραμε ότι δεν ήταν δυνατό να το τελειώσει έτσι απλά! Δεν ήταν δυνατό να μείνει εκτός έτσι απλά. Οι εποχές που ζούμε τον έχουν ανάγκη!

Κυρίες και κύριοι η αυτού μεγαλειότης Al Jourgensen μαζί με τους Ministry είναι πάλι κοντά μας!

Πριν καλά καλά τελειώσει το φετινό Wacken, οι υπεύθυνοι του φεστιβάλ ανακοίνωσαν τις πρώτες συμμετοχές για το 2012. Ανάμεσα τους και οι Ministry. Τίποτα άλλο προς το παρόν δεν έχει γίνει γνωστό. Αναμένουμε και προσδοκούμε για αυτό που όλοι ξέρουμε ότι έρχεται!

LETS GO, AGAIN!!!

Πάμε σαν άλλοτε;

2011-07-29T14:25:00.001+03:00

Οι Turbowolf είναι μια μπάντα από το Bristol που δεν έχει βγάλει καν ένα ολοκληρωμένο album. Κάτι τέτοιο ετοιμάζεται να κάνει μέσα στο φθινόπωρο απ' ότι μας λέει και η εταιρία τους. Που κι αυτή όμως δεν πρέπει να είναι και τόσο σίγουρη, αφού φαίνεται να τα ξύνουν, για τα καλά, τ' αρχίδια τους στη μπάντα. Παρόλα αυτά και τραγούδια έχουν βγάλει, και videos έχουν γυρίσει και σε μεγάλα φεστιβάλ έχουν παίξει καταφέρνοντας να μιλάνε αρκετοί στο μεγάλο νησί για δαύτους. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο θα ασχοληθούμε και πάλι στο μέλλον μαζί τους μιας και φαίνεται να κοροϊδεύουν την κοινωνία με αυτά που παίζουν και κάνουν. Άσε που μπερδεύονται και οι πιο σκληροπυρηνικοί για το αν πρέπει να τους πάρουν στα σοβαρά. Μέχρι όμως να ακούσουμε το πρώτο τους δισκάκι το παρακάτω άσμα θα έχει λιώσει στα playlist του καλοκαιριού.

Δυσάρεστη έκπληξη!

2011-07-28T12:36:00.006+03:00

Μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη περίμενε τους σοβαροφανείς πανήσυχους νοικοκυραίους γείτονές μου σήμερα. Μια μέρα άδεια είναι πάντα μια καλή ευκαιρία να τους βουλώσουμε τα αυτιά. Γλυκοί γεμάτοι αγάπη ήχοι άρχισαν άξαφνα να ξεπηδούν από παντού...

Όπως το γαμάτο Jack Of Diamonds των Sonic Syndicate με -όσο πιο ποζέρικο (βλ. βίντεο για 15χρονα λευκά αμερικανάκια) clip γίνεται:

Το κλασσικό πια Self vs Self - η συνάντηση των Pendulum με τους In Flames:

Και... ένα από τα καινούρια In Flames - εδώ πια η γειτονιά περίμενε ουρά για τα συγχαρίκια:

Machine your head!

2011-07-23T03:06:00.012+03:00

Με κομμένη την ανάσα αναμένεται το καινούριο Machine Head.
To Locust που βγήκε στην πιάτσα θυμίζει ένα πρώιμο Blackening αν και οι ίδιοι λένε ότι δεν θένε να πάνε προς τα κει, αντιφάσκοντας όμως, με τον Flynn, που μεταξύ σοβαρού και αστείου κάπου δήλωσε ότι "δυσκολευόμαστε να βγάλουμε σύνθεση κάτω από έξι λεπτά"... Αν είναι τα εξάλεπτά και τα δεκάλεπτά σας να είναι όπως στο Blackening, no problema! Και σας το λέει αυτί που πάνω από 4 λεπτά κομμάτι σπάνια τ' αντέχει.
Δεν έχω να πω τίποτα, η μεγαλύτερη μπάντα των τελευταίων 20 χρόνων θα βρει τρόπο να μας γκαβλώσει και πάλι, κ το Locust δείχνει ακριβώς αυτό!!!
Προς το παρόν ένα βαρύτατο μηχανικό κεφάλι με ένα απωθεωτικο ρεφραίν

Οι αγωνίες μας έγιναν μεγαλύτερες, και η αποφασιστικότητά μας επίσης.
Ο θυμός μας επίσης - δικός σας, επίσης, για πάντα! Once n' forevermore!
(Όταν είδες το τέλος για πρώτη φορά...)
Όπως γράψανε και κάπου:
The pain u feel is nothing more,
than the love u have to win this war.

Οι Machine Head πρέπει να κάνουν ένα άθλο: είναι μπροστά στην κρίσιμη καμπή στην οποία έχουν βρεθεί πολλές μεγάλες μπάντες στο παρελθόν. Πως θα σταθούν στο ύψος των δύο προηγούμενων δουλειών τους; Αν το κάνουν σε ικανοποιητικό ποσοστό θα μιλάμε δεδομένα για το δίσκο της χρονιάς (και βάλε!)

Τα μικροαστικά σας κατάλοιπα πάντα θα μείνουν εδώ,
κ την ημέρα που θα μας θυμηθείτε
θα 'ναι πια πολύ αργά

Για τον Θεό σας - τον εαυτό σας!

Σήμερα είμαστε όλοι Νορβηγοί!

2011-07-22T21:03:00.000+03:00

Κάνε να μην επαναστήσω..! Κρήτη ή μη!

2011-07-08T02:05:00.013+03:00

Επ' ευκαιρίας της εμφάνισης του μέγα Ψαραντώνη ας αναρτήσουμε κάποια αγαπημένα παρόμοια.

Ο συνδυασμός χιούμορ και τραγικότητας αποτελεί την κορύφωση της τέχνης και της ζωής. Ο γίγας της Κρήτης Κώστας Μουντάκης στους Μερακλήδες του παραθέτει μια άποψη ζωής κυκλοθυμική, εύθυμη, εφιαλτική μα πάνω απ' όλα στεντόρεια κι αντρίκεια. Πρόκειται βέβαια για ένα ιδιοφυές κομμάτι, τέτοιας σπανιότητας που σπάνια συναντάται. Η λεπτή διάκριση αστειότητας και απειλής στο τέλος του κομματιού έρχεται σε μοιραία σύγκρουση:

Οι μερακλήδες τόχουνε
και ξέρουν πως γλεντούνε
ξέρουνε πως πεθαίνουνε
μα ξέρουνε και να ζούνε

Για αυτό στόν ίδιο το Θεο
παράκληση θα κάμω
μην τση πειράζει όσους γλεντούν
στόν κόσμο τον απάνω

Θε μου πανάγαθε Θεέ
κοίταξε νά'βρεις τρόπους
να παίρνεις τση παράουρους
και τση κακούς αθρώπους
Ξεδιάλεγε τζη τσ'άχρηστους και τση ψευτονταήδες
να αφήσεις μόνο εις τη ζωή αθρώπους μερακλήδες
που ξέρουνε και τραγουδούν και παίζουν και χορεύουν
που αγαπάν και χαίρονται ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΥΝ!

Να ξαναρχίσει μια ζωη γεμάτη καλοσύνη
αγάπη και καλή καρδιά στόν κόσμο να πομείνει
κάνε το Θε μου τουτονά,μην επαναστατήσω
κι'όλους τση μερακλήδες μου,θα τση μονοπαντήσω
ν'αρχίξω γλέντι και χαρά κι'όπου το βγάλει η βράση

Η ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΞΕΙ Ο ΝΤΟΥΝΙΑΣ Η ΠΟΥ ΘΑ ΣΟ'ΧΑΛΑΣΕΙ.

Οι στίχοι από τον BillyRocker4

Αν πιστεύετε ότι μόνο στην Λατινική Αμερική γίνονται όσα γίνονται και πιστεύονται, ακούστε το παρακάτω ριζίτικο στο θεό Ήλιο, από τον έναν, το Νίκο Ξυλούρη:

Σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό χαράκι
κάθεταί
καθεταί
καθεται
ν' αετος
βρεγμένος χιονισμένος
ο καημένος
και παρακαλεί
και παρακαλεί
και παρακαλεί τον ήλιο ν' ανατείλει
ν' ανατείλει
Ηλιε ανάτειλε ,
ήλιε λάμψε
και δώ λαμψε και δωσμου
για να λιώσουνε
για να λιώσουνε
για να λιώσουνε
τα χιόνια απτα φτερά μου
τα φτερά μου
και τα κρούσταλλα απο τα ακράνυχά μου.

Οι στίχοι (με κάποιες ελαφρές διορθώσεις), από τον fmsamo2everywhere

Αν βγήκατε από το λαβύρινθο, ακούστε μια επεισοδιακή σούστα όπως της αρμόζει να είναι πάντοτε, από τον Ψαραντώνη και ελάτε μετά να αναρωτηθείτε γιάντα γελάτε και γιάντα κλαίτε στο Μαλεβιζιώτη:

Θα επανέλθω.
Και θα ξαναπώ.

Κάνε το Θε μου τουτονά,μην επαναστατήσω
κι'όλους τση μερακλήδες μου,θα τση μονοπαντήσω
ν'αρχίξω γλέντι και χαρά κι'όπου το βγάλει η βράση

Η ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΞΕΙ Ο ΝΤΟΥΝΙΑΣ Η ΠΟΥ ΘΑ ΣΟ'ΧΑΛΑΣΕΙ.

ΥΓ: Επ' ευκαιρίας πάλι αφιερώνω τα άνω σε όλους όσους δεν υποχωρούσαν στις 15,28 κ 29 Ιουνίου απέναντι στο χιτλερικό καθεστώς της καταστολής που χτίσανε οι γραβάτες του ΔΝΤ και οι εδώ φίλοι τους, παρά τον καταιγισμό δακρυγόνων και τα ασφυξιογόνα από τους φασίστες και τα υποχείρια αρκουδομαγκάκια τους. 'Οσο η λύρα παίζει θα μαστε πάντα εκεί - εσείς όμως όχι.
Η δύναμη είναι μαζί μας φασίστες, όχι δική σας. Θα σας γράφουμε στα βιβλία ιστορίας μιας καλύτερης χώρας - αυτό να θυμάστε πίσω από τα κελία που θα βρεθείτε. Και μάλιστα συντομότερα απ' ότι νομίζετε.
Και αν γουστάρετε αλλιώς, ας ντυθούμε με τον ίδιο εξοπλισμό.

ΥΓ 2: Nαι, δεν έβαλα Σκορδαλό. Να καώ..!

ΥΓ 3: Και κάτι που έγινε πρόσφατη επιτυχία για το θεό Ήλιο από το Βασίλη Σκουλά:

Age Of Panic!

2011-06-30T11:41:00.003+03:00

Τα χειρότερα είναι μπροστά (τους)!

Η παροδική μηδαμηνότητα μας!

2011-06-25T01:47:00.007+03:00

ο ΧΡΟΝΟΣ μόνος ημίθεος μετά τον ΘΕΟ ΗΛΙΟ!
Ελαφρύς και πεινασμένος για πάντα (τελικά)!

Σκοτώστε τα ντεκαβλέξ που μας σκοτώνουν.
Ας ξαναγίνουμε ελαφρείς, τι στο διάολο μας βαραίνει? (τη μπουτάνα μου μέσα?)

Δεν θέλω όμως αυτή η πικρή (κ όχι "γλυκιά") αγωνία να μου παγώσει το αίμα.
Αν και όλα είναι θέμα χρόνου (είπαν)

Spreading the disease!

2011-06-03T16:47:00.001+03:00

Spreading the disease
Everybody needs
But no one wants to see

Religion and sex are powerplays
Manipulate the people for the money they pay
Selling skin, selling god
The numbers look the same on their credit cards
(...)

Fighting fire with empty words
While the banks get fat
And the poor stay poor
And the rich get rich
And the cops get paid
To look away
As the one percent rules america

Spreading the disease
Everybody needs
But no one wants to see
The way society
Keeps spreading the disease

Μουσικά Κύματα 2011

2011-05-23T19:28:00.000+03:00

Όταν έχεις την έγκριση του Chuck Norris, ενός ανθρώπου (?) που έχει καταφέρει να μετρήσει ως το άπειρο και μάλιστα δύο φορές, η επιτυχία είναι κάτι παραπάνω από εξασφαλισμένη.

The Ocean, Intronaut, Red Fang στο An!

2011-05-12T14:31:00.000+03:00

Everywhere is war !

2011-05-11T22:52:00.000+03:00

Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνει στο Viva... κάτι σχετικό με τη reggae. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κληθώ να απολογηθώ στην κεντρική επιτροπή του Viva... γι' αυτό. Αλλά μου είναι αδύνατο, αρκετές φορές, να αντισταθώ στους ρυθμούς αυτής της μουσικής (κάτι τέτοιο μάλλον θα τους πω). Ίσως να φταίει και αυτή η ενοχική συμπάθεια που διακρίνει κάθε πολιτισμένο δυτικό για τους μαύρους.

Σήμερα όμως συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατο του Bob Marley. Που αν αποβάλλεις την καρικατούρα στην οποία τον κατάντησαν πολλοί, δεν μπορείς παρά να παραδεχθείς ότι είπε και έπαιξε μερικά πολύ ωραία πράγματα. Και μάλιστα μίλαγε και για διάφορους πολέμους σε διάφορα χωριά του κόσμου. Μάλλον αυτός είναι και ο λόγος που δύσκολα θα ξεχαστεί.

Σήμερα όμως είναι και πάλι μια μέρα που αποδεικνύεται ότι το χωριό μας βρίσκεται σε ένα διαρκή πόλεμο. Με νεκρούς, με τραυματισμένους, με παράπλευρες απώλειες. Απ' όλα έχει ο μπαξές.

Vamos Alania!!

2011-05-08T15:37:00.000+03:00

Απλά πράματα...

Ξύπνα εργάτη κι έλα στο party !

2011-05-05T21:45:00.003+03:00

Ο δικός μας άνθρωπος!

2011-05-03T11:16:00.000+03:00

Roger Waters The Wall - Live in Athens

2011-05-02T15:50:00.001+03:00

Στις 8 Ιουλίου, λοιπόν, και συγκεκριμένα στο κλειστό ΟΑΚΑ θα πραγματοποιηθεί η συναυλία του Roger Waters που θα παίξει όλο το The Wall. Η συναυλία θα βιντεοσκοπηθεί και η Didi, επικαλούμενη τη σπουδαιότητα του γεγονότος, ~~απειλεί~~ προειδοποιεί οτι δεν θα αφήσει κανέναν να μπει στη συναυλία αν έχει μαζί του κάμερα ή κινητό! Τα εισιτήρια (πάνω 55€, κάτω 88€, αρένα 65€ και vip 145€) θα βγουν στις 10 Μαΐου και προβλέπω να εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού.

Friction Tour live in Athens

2011-04-28T16:11:00.002+03:00

Χωρίς να έχει βγει ακόμη επίσημο δελτίο τύπου, αλλά σύμφωνα με τις ιστοσελίδες τους, οι The Ocean, Intronaut και Red Fang (!!!) στα πλαίσια του Friction Tour (χωρίς τους Earthship) θα μας επισκεφτούν στις 4 Ιούνη στο Κύτταρο. Αναμένουμε επιβεβαίωση και λεπτομέρειες...

Οι Prodigy στο Rockwave!

2011-04-20T19:01:00.001+03:00

Είναι επίσημο πλέον! Οι Prodigy θα εμφανιστούν την τρίτη μέρα του φετινού Rockwave, δηλαδή στις 3 Ιουλίου.

Whiskey in the jar (...of the highwayman!)

2011-04-16T02:56:00.016+03:00

Συνεχίζω το ιρλανδικό πιωσίσι με το πιο πλέον γνωστό εκτός Ιρλανδίας παραδοσιακό κομμάτι της χώρας, τουλάχιστον στους ροκάδες, εξαιτίας των Thin Lizzy και των Metallica.

Η ιστορία έχει να κάνει με έναν ληστή (highwayman) που αφού κλέβει κάποιο σημαντικό πρόσωπο των αρχών/ ή του στρατού (τον Άγγλο Farrell) προδίδεται από τη γυναίκα ή ερωμένη του (Jenny) η οποία τον προδίδει στις αγγλικές αρχές και επιπλέον του βάζει νερό στο πιστόλι. Έτσι όταν ξαναέρχεται αντιμέτωπος με τις δυνάμεις του Farrell, με το μπαρούτι βρεγμένο δεν μπορεί να αντισταθεί και συλλαμβάνεται.

Εμφανίζεται σε αρκετές ηχογραφήσεις από την δεκαετία του ’50 (π.χ. Burl Ives για πολλά ξύδια εδώ), αλλά είναι οι πανταχού παρόντες The Dubliners που μπάζουν το μυθικό κομμάτι για τα καλά στη δισκογραφία σε διάφορα album τους την δεκαετία του ’60. Πάρα πολλά χρόνια αργότερα, δείτε πως κλείνουν μια αποθεωτική συναυλία με όλους τους παρευρισκόμενους (μπάντα, θεατές, σκηνή, κιθάρες, φώτα) να σφύζουν από περηφάνια.

Το κομμάτι με τη γλυκύτατη μελωδία στις περισσότερες παραλλαγές του διαδραματίζεται στις κομητείες του Κορκ (Τhin Lizzy) ή του Κέρι (The Dubliners, Thin Lizzy σε κάποια live), με το χωριό Φένιτ μάλιστα να εμφανίζεται σε κάποιες παραλλαγές. Πολλά μέρη έχουν παρελάσει στους στίχους του πάντως, αναλόγως του διασκευαστή μουσικού.

Οι highwaymen, ληστές που παραφύλαγαν στους δρόμους για να κλέψουν πλούσιους περαστικούς, συνδέονται στην ιρλανδική ιστορία και με το ζήτημα της ανεξαρτησίας: πολλοί από αυτούς ήταν πολύ αγαπητοί στο λαό, καθώς έκλεβαν μόνο ή κυρίως Άγγλους, που συνήθως υπηρετούσαν στην Ιρλανδία στις υπηρεσίες της Αυτοκρατορίας ή το στρατό κατοχής του νησιού.
O Pecker Dunne είναι απολαυστικός στην δικιά του εκδοχή για το που, πως και πότε έγιναν τα πράγματα

Σε κάποιες εκδοχές εμφανίζεται διαφορετικό το όνομα του Άγγλου αλλά και της γυναίκας (εκτός του συνηθισμένου Jenny σκάνε και τα πιο σπάνια τα Molly ή Ginny).

Η συντριπτική πλειοψηφία του πλανήτη εκτός Ιρλανδίας έμαθε το κομμάτι από τους Thin Lizzy οι οποίοι το κυκλοφόρησαν ως single το 1973. Το κομμάτι έγινε συνώνυμο της Ιρλανδίας στον κόσμο, εκτίναξε την καριέρα των Thin Lizzy που εκείνη την εποχή κρεμόταν από ένα σκοινί και έκανε πασίγνωστη την ιρλανδική παραδοσιακή μουσική.

Σε όλη την διάρκεια της καριέρας τους οι Lizzy αποθεώνουν την ούτως ή άλλως εκπληκτική μελωδία με απίστευτες live εκτελέσεις, μετατρέποντάς το κομμάτι σε rock masterpiece για τρεις-τέσσερις γενιές. Ένα καλό παράδειγμα είναι το live από το Cork το 1980 το οποίο ακούτε εδώ (με τον αρχηγό Phil Lynott μάλιστα να αστειεύεται για την έλλειψη ιρλανδικότητας του Snowy White και του Scott Gorham).

Εικάζεται το κομμάτι πρωτοτραγουδήθηκε για έναν διάσημο highwayman που εκτελέστηκε από τις αρχές κάπου στα 1650. Επιπλέον έγινε διάσημο και στη Βόρεια Αμερική όταν την κατείχαν οι Βρετανοί. Εδώ τα ονόματα και οι τοποθεσίες προσαρμόζονται σε τοπικές περιοχές και πρόσωπα και το κομμάτι παίρνει τη μορφή θούριου εναντίον της αγγλικής (και πάλι) κατοχής.

Φυλακισμένος ο ληστής κάνει σχέδια για το πώς θα εκδικηθεί στο άμεσο μέλλον. Θα ξαναβγεί κάποτε από την μπουρού, ίσως με την βοήθεια του αδερφού του.Κάποιοι αναφέρουν πως το ουίσκι αποτελεί μέρος του τελευταίου του γεύματος (πριν εκτελεστεί).

Πάρα πολλοί άλλοι διασκεύασαν το κομμάτι, o Tommy Makem, οι Irish Rovers, οι Grateful Dead σε μία αγχολυτική προσπάθεια, οι Pulp και οι U2, ενώ ο Gary Moore που βέβαια χρωστά στους Thin Lizzy τα καλύτερα χρόνια του, δεν σταμάτησε ποτέ να αποτίει φόρο τιμής στον Phil Lynott μέσω του κομματιού. Την πλέον ...ιρλανδικη εκδοχή του κομματιου πάντως, μας προσφέρουν μάλλον οι Ιρλανδοί εκ Καναδά (ή καλύτερα Καναδοί εκ Ιρλανδίας Shanneyganock. Καταπληκτικά πιωμένο!

Oι Τhin Lizzy με την διασκευή του '73 δεν έμπασαν μόνο πολύ κόσμο στην ιρλανδική παραδοσιακή μουσική, αλλά και όλο το metal που στηρίχτηκε πάνω τους! Η δεύτερη ανάσταση του κομματιού, για τις νέες γενιές, ήρθε από τους Metallica όταν με πολύ μεράκι πέτυχαν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Το κομμάτι έγινε τεράστια επιτυχία με τους Metallica να κερδίζουν Grammy για πάρτη του!

Θυμηθείτε εδώ τη διασκευή σε στούντιο και δείτε την εδώ τι γίνεται σε συναυλία στο Δουβλίνο το 2006.

Ακολουθούν οι Ούγγροι Firkin οι οποίοι πολύ θα ήθελαν να είναι Ιρλανδοί ενώ για τους πολύ φανατικούς δίνω και την εκτέλεση των Pogues και των Dubliners, που επιτέλους αναγράφουν το κομμάτι με τον ιρλανδικό του τίτλο, στον οποίο το “e” από την λέξη whiskey παραλείπεται. Εδώ λοιπόν το “Whisky in the Jar”.

Το κομμάτι συνεχίζει μια τεράστια παράδοση των ιρλανδικών κομματιών στα οποία υπάρχει άσχημο τέλος ή προοιωνίζεται κάτι τέτοιο. Εδώ ο ήρωας προδίδεται και φυλακίζεται , στο Irish Rover το πλοίο βυθίζεται, στο Drunken Sailor το πλήρωμα βρίσκεται σε αδιέξοδο σχετικά με την θεραπεία του πιωμένου ναύτη, στο Lannigan’s Ball η κατάσταση για τον πρωταγωνιστή έχει γίνει απαίσια και αδιέξοδη…

Irish Rover (...as we called her!)

2011-04-13T11:45:00.013+03:00

Το μεγαλύτερο πλοίο που φκιάχτηκε ποτέ στη φαντασία κάποιου άγνωστου Ιρλανδού αποτελεί μία από τις καλύτερες συνθέσεις που ακούστηκαν ποτέ. Όλοι το τραγουδούν και το ακούν γιατί σηκώνει και νεκρούς από τον τάφο. Πρόκειται για μία υπερεαλιστική αποθέωση της ματαιοδοξίας και της υπερβολής.

Το θεωρούμενο ως αβύθιστο, εξωπραγματικά τεράστιο καταπληκτικό σκαρί με το όνομα Irish Rover αποπλέει φορτωμένο τούβλα (των ναυτικών εξαιρουμένων) και άλλα άχρηστα πράγματα από το Κορκ της Ιρλανδίας για τη Νέα Υόρκη, αλλά τελικά βυθίζεται επιδεικνύοντας εν τέλει τον θρίαμβο της ματαιότητας.

Το Irish Rover επανήλθε δυναμικά στην επικαιρότητα χάρη στην εκπληκτική διασκευή που του επεφύλαξαν οι Dropkick Murphys στο πρόσφατο Going Out In Style…

Στην Ιρλανδία έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου.

Οι παραλλαγές στους στίχους είναι πάρα πολλές. Κάποιοι αναφέρουν στον πρώτο στίχο ότι το πλοίο αναχωρεί αορίστως In the year of our Lord, eighteen hundred and six, ενώ άλλοι έχουν σίγουρη την ημερομηνία On the Fourth of July, eighteen hundred and six. Σίγουροι εμφανίζονται όλοι για την χρονιά (1806). Πάντως σίγουρα φεύγει από το Κορκ, καθότι γίνεται στίχος με το New York λίγο παρακάτω και άντε να ψάξεις άλλο ιρλανδικό λιμάνι που να κάνει ομοιοκαταληξία με αμερικάνικο!

Σε πολύ παραδοσιακό στυλ το έχει αποδώσει ο πολύ διάσημος στην Ιρλανδία και στην ιρλανδική κοινότητα των Η.Π.Α παραδοσιακός μουσικός Tommy Makem o oποίος το είχε μπάσει για τα καλά στη δισκογραφία με τους The Clancy Brothers.

Διαφορά υπάρχει και στον αριθμό των καταρτιών, άλλοι λένε για 23 (Clancy Brothers) και άλλοι για 27 (Dubliners κ.α. ). Φυσικά επρόκειτο για αδιανόητα μεγάλο πλοίο, αδύνατον να υπάρξει αφού ακόμα και τα μεγαλύτερα εμπορικά της εποχής είχαν το πολύ …3 κατάρτια! Παρόλα αυτά θεωρείται πολύ πιθανό να έχει γραφτεί από ναυτικό καθώς αναφέρονται λεπτομέρειες άρκετά εξειδικευμένες για κάποιον που δεν γνωρίζει από πλοία.

Για πολλές μπύρες και κρασιά μαζί η live εκτέλεση των Dubliners που ακολουθεί. Λογικό στο κοινό να υπάρχει γενικός ενθουσιασμός ανεξαρτήτως ηλικίας, από 5 ως 125!

Εκτός της απίστευτης υπερβολής με το μέγεθος του πλοίου, εξωπραγματικά πολλά είναι και τα εμπορεύματα, τα οποία μάλιστα είναι παντελώς άχρηστα (π.χ. 6 εκατομμύρια σκύλοι, 2 εκατομμύρια βαρέλια γεμάτα πέτρες, ένα εκατομμύριο κουρέλια, κτλ) ! Οι στίχοι, προκλητικοί σε κάποια σημεία για τη Βικτωριανή εποχή στην οποία γράφεται το κομμάτι, συνεχίζουν με αναφορά σε κάποιους από τα μέλη του πληρώματος, με αναφορά στην ιδιότητά τους πάνω στο Irish Rover και τον τόπο καταγωγής τους στο νησί.

Στο τραγούδι χρωστούν το όνομα τους οι Irish Rovers που ιδρύθηκαν κάπου στα 60s στον Καναδά από Ιρλανδούς μετανάστες. Δεν θα μπορούσαν φυσικά να μην διασκευάσουν σε ταβερνέ στυλ το κομμάτι νονό τους, υπό το όνομα “The Last of the Irish Rover”. Κοκκινομάγουλες σερβιτόρες έτοιμες να πουν ναι σε οτιδήποτε, φωνακλάδες θαμώνες να ρίχνουν τις μπύρες στα στομάχια τους λες και είναι σκουπιδοτενεκέδες, βρισίδι και της Μιχαλούς, χαβαλές χωρίς τέλος, όρεξη για μυθικούς τσαμπουκάδες επίσης.

Πιο κάτω η μπάλα χάνεται καθώς με τα χρόνια όλοι τραγουδάνε ότι θυμούνται ή γουστάρουν εκείνη την ώρα, με αποτέλεσμα άπειρες παραλλαγές στους στίχους. Όπως και να έχει μιλάμε για την αποθέωση της υπερβολής έως το τέλος, καθώς το πλοίο πριν βυθιστεί αναποδογυρίζει 9 φορές (!!!) και στο τέλος ο μόνος επιζών είναι ο τραγουδιστής!

Σε πολυφωνική εκτέλεση άνευ μουσικών οργάνων οι The Corsairs σπάνε κάθε όριο γραφικότητας παραμένοντας ευχάριστοι –και πάντα πιωμένοι- εδώ

Το κομμάτι στην τελική του μορφή αποδίδεται σε μία συλλογή του 1966 σε κάποιον άσημο συνθέτη ονόματι J.M. Crofts. Κάποιοι πάντως πιστεύουν ότι το τυπάκι αυτό δεν υπήρξε ποτέ και απλά είναι δημιούργημα μυθεύματος… Εν τέλει κανείς δεν σκοπεύει να το ψάξει βαθύτερα και να χαλάσει το μύθο, και καλά κάνει, έτσι δεν είναι? Τηρεί όμως όλα τα κλασσικά χαρίσματα που έκαναν την ιρλανδική μουσική τόσο διάσημη. Μια εκπληκτική βασική μελωδία για χτίσιμο η οποία σε κάνει να θες να χορέψεις να φωνάξεις, “επεισοδιακό” ρεφραίν το οποίο μπορεί να τραγουδηθεί από έναν μέχρι και χιλιάδες, πικρό χιούμορ και γλαφυρές λεπτομέρειες στους στίχους.

Όπως κάθε διάσημο κομμάτι, δεν μπόρεσε να αποφύγει τις κακοτοπιές: απογοητευτική είναι η διασκευή που του έχουν επιφυλάξει οι Ρώσοι Аквариум (Aquarium) υπό τον τίτλο Беспечный русский бродяга, και εξαιρετικά φλώρικη αυτή των The Tramps.

Η κορυφή των κορυφών όμως για το τραγούδι έρχεται το 1987 με την συνεργασία δύο τιτάνων της ιρλανδικής μουσικής, των Pogues και των Dubliners.. Εδώ έχουμε να κάνουμε με δύο τρομακτικές φωνές του Έϊρε, τον Shane Mac Gowan των Pogues (o χωρίς δόντια ατρόμητος νέος) και τον «Βασιλιά της Ιρλανδίας», τον καταπληκτικό Ronnie Drew, των Dubliners (με τη γενειάδα και τα κόκκινα μάτια). Η συνεργασία τους έκανε το κομμάτι single με τεράστια επιτυχία. To τηλεοπτικό σόου στο οποίο φαίνεται ξεκάθαρα στα δόντια τους και στα μάτια τους η ερωτική τους σχέση με το αλκοόλ κάνει ακόμα και σήμερα θραύση.

Εκπληκτική εκτέλεση με τον Ronnie Drew πρώτη μούρη σε άλλο live των Dubliners

Ο Ronnie Drew πέθανε το 2008 και όλη η Ιρλανδία έπεσε στα γόνατα. Ευτυχώς είχε προλάβει να ηχογραφήσει με τους Dropkick Murphys ένα από τα καλύτερα κομμάτια στην ιστορία, για το οποίο ελπίζω σε σύντομο ανάλογο αφιέρωμα…

Το κομμάτι είναι απίστευτα δημοφιλές, εκτός βέβαια του Έιρε, στην Σκωτία και στους Ιρλανδούς μετανάστες στις Η.Π.Α. Εκτός λοιπόν της φετινής διασκευής των Dropkick Murphys το παίζει και μια άλλη ιρλανδική μπάντα των Η.Π.Α. οι The Tossers από το Chicago.

Συμπέρασμα: είναι μάταιο να ξοδευτείς φκιάχνοντας σκαρί θηρίο με 23 ή 27 κατάρτια, να το φορτώσεις τούβλα και να φύγεις για Νέα Υόρκη, καθότι δεδομένα θα βυθιστεί. Κάνε κάτι ασύγκριτα πιο εύκολο: πήγαινε για πιοτό στο κοντινότερο μέρος που υπάρχει μπάρα και σκαμπό ή τραπέζι και καρέκλα… ή έστω στα όρθια βρε αδερφέ!

The Drunken Sailor! (...she rises!)

2011-04-09T00:55:00.025+03:00

Ωχ … she rises

What shall we do with a drunken sailor
What shall we do with a drunken sailor
What shall we do with a drunken sailor
Early in the morning…!
Way hay and up she rises
Way hay and up she rises
Way hay and up she rises
Early in the morning…!

-Τι θα κάνουμε πρωϊνιάτικα με τον μεθυσμένο ναύτη?
-Βάλτον στο κρεβάτι με την κόρη του καπετάνιου.

Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια από το τιμημένο Έϊρε. Με παμπάλαιες ρίζες στα καράβια, όταν οι Ιρλανδοί στους στόλους της Βρετανικής Αυτοκρατορίας τραγουδάγανε όλοι μαζί για να μην χάνουν τον ρυθμό και την όρεξη για δουλειά Τα τραγούδια αυτά ήταν τα sea shanties και οι ναυτικοί τα χώριζαν και σε κατηγορίες. Σε κάποια μέρη διατηρήθηκαν μέχρι και τα μέσα του 20^ου αιώνα. Στα παλιά καράβια θεωρούταν μεγάλη ιστορία να έχεις έναν καλό shantyman (ο ναύτης που κράταγε το ρυθμό για να ακολουθήσουν οι υπόλοιποι). Όπως δεν έδυε ποτέ ο Ήλιος στα εδάφη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, παρομοίως δεν έσβηνε και ποτέ η οργή των Ιρλανδών.

Αν και γνωστό από παλιά η πρώτη γραπτή μουσική αναφορά του ρυθμού του γίνεται κάπου στα 1824 σε ένα βιβλίο στην Βαλτιμόρη. Οι στίχοι του –που εν τω μεταξύ τραγουδιούνται στα πέρατα της γης από Ιρλανδούς που βράζουν στο ζουμί τους υπηρετώντας τα πλοία της Βασίλισσας – τυπώνονται πρώτη φορά το 1891.

Η πιο γνωστή απόδοση του τραγουδιού στην σύγχρονη εποχή όταν τα τραγούδια πια ηχογραφούνται είναι των γιγάντων Irish Rovers. Θαυμάστε εδώ το ιρλανδικό δαιμόνιο (πίνω και βράζω γιατί έχω δίκιο) με τους στίχους και τα πολυφωνικά να μας σπάνε τα μπουκάλια στο κεφάλι.

Ο μεθυστικός για να μην πω αλκοολικά εθιστικός ρυθμός του λέγεται ότι προέρχεται από ένα αρχαίο τραγούδι του Έϊρε. Στο ίδιο ουράνιο-αλκοόλιο επίπεδο των Irish Rovers φέρνουν το κομμάτι και οι Blaggards με την γεμάτη αλκοόλ οργή του τραγουδιστή τους...

Οι παραλλαγές πολλές, η σημαντικότερη εκ των οποίων στον πρώτο στίχο: οι περισσότεροι αναρωτιούνται "What shall we do with a drunken sailor, early in the morning" ενώ κάποιοι άλλοι “What do you do, with a drunken sailor, early in the morning"… (πχ. Οι Τhe Chieftains and Great Big Sea)

Οι διασκευές είναι άπειρες. Σούπερ τσίτα είναι η διασκευή των Ούγγρων Paddy and the Rats με βιολί να ξερνά χαρά, αλκοόλ και απόγνωση:

Μια άλλη διαφορά στους στίχους είναι ότι κάποιοι το "early in the morning" το αποδίδουν ως "earl-lie in the morning " οπότε αλλάζουν νόημα και οι αμέσως προηγούμενοι στίχοι .Earl-lie φωνάσκει ο «πολύς» Pete Seeger σε μια country-or-die εκτέλεση που τα σπάει λόγω ερμηνείας

Πάλι από την Ουγγαρία στην οποία οτιδήποτε ιρλανδικό κάνει θραύση μας έρχονται οι πιο groovατοι Firkin.

Το τραγούδι είναι τόσο διάσημο και αγαπητό που έχει περάσει των παθών του τον τάραχο, καθώς το τραγουδούν από γαμηστερές μέχρι και ηλίθιες ορχήστρες, αστείες metal προσπάθειες (Hades) και ακόμα πιο ηλίθιες μπάντες με διαφοροποιημένους τους στίχους προσπαθώντας να μιλήσουν εναντίον του αλκοολισμού!!? (#$@$%&&$@***) Χρησιμοποιήθηκε ακόμα και στους «Πειρατές της Καραϊβικής» του Χόλιγουντ. Αν ήταν έτσι οι πειρατές και οι ναυτικοί της εποχής όπως τους παρουσιάζει η ταινιά βέβαια δεν θα υπήρχαν οι Running Wild!

Υπάρχουν παρωδίες, απαράδεκτες ψευτοdisco αηδίες που το κατακρεουργούν (π.χ. Dschingis Khan), a capella προσπάθειες, μπιτάκι (!!αρέσει!!) διαγωνισμοί καλύτερης εκτέλεσης, και ηρωικές στιγμές, όπως η διασκευή που του επιφύλαξε το 1966 (ποιο??!) ο Βέλγος Ferre Grignard (πέρα από το στυλιστικό της υπόθεσης το …έχει!) Άνετα θα ήταν και CCR!

Αν ξυπνάτε με 5000 παλμούς το λεπτό θα σας ευχαριστήσει η προσπάθεια των Authority Zero.Δυστυχώς για την κατάστασή μου τo βρήκα πρώτης ποιότητας!

Για ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες ανατρέξτε στο Wiki εδώ http://en.wikipedia.org/wiki/Drunken_Sailor

Όλα αυτά έγιναν σε 500 και πλέον χρόνια αλλά κανένας τελικά δεν απάντησε τι θα γίνει με τον πιωμένο ναύτη…
Η κόρη του καπετάνιου μάλλον θα έχει …τη λύση!

Red Fang are back - Beer wagon's ready!

2011-04-06T10:50:00.004+03:00

Τώρα π’αρχίζει πάλι το πράμα να φκιάχνει με το βρωμοχείμωνο να φεύγει έρχονται κάποια καλά νέα. Μετά το Μάρτη με το νέο Dropkick Murphys και τη συναυλία-μπόμπα των Kyuss ένα αγαπημένο συγκρότημα του Viva Muchachos, oι Red Fang χτυπάνε φίλους και οχτρούς με το νέο αριστούργημα τους (τι άλλο μπορεί να ναι…) ονόματι Murder The Mountains.

Το μόνο που έχεις να κάνεις φανατικέ ρεντ-φανγκά είναι να πατήσεις εδώ για περισσότερα μέχρι τις 12 Απριλίου, επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του Murder the Mountains και εδώ για το άσμα Dirt Wizard.

Έφτασε η ώρα, ωρεεέ!

2011-03-25T15:01:00.000+02:00

72hrs to Kyuss

2011-03-20T13:45:00.000+02:00

Rockwave 2011-Όλο το πρόγραμμα

2011-03-15T21:16:00.004+02:00

Το πρώτο και κυρίως μάλλον μέρος δημοσιεύθηκε. Τα συμπεράσμτα είναι λίγα και καλά:

Wyndorf, το μεγαλείο σου!

Kyuss Lives!: 10 και σήμερα!

Kyuss Lives!: 110 και σήμερα!

Η Didi προσπαθεί να μοιάσει στην ΚΝΕ σε αφίσες και τιμές;

Τα φεστιβάλ της άλλωστε περισσότερο κόσμο μαζεύουν.

Μήπως ο μόνος που λείπει είναι ο Manu;

Με την Ψαροφαμίλια θα χαθεί το τόπι.

Is in the air ?

2011-03-14T21:19:00.002+02:00

Τά λεγαν και οι Kraftwerk απο το 1975. Οι γιαπωνέζοι είναι πράγματι σε πολλά πράγματα εντυπωσιακοί. Είναι φοβερό όμως το πως τρέμουν αυτές τις μέρες να μην ξαναζήσουν γνώριμες καταστάσεις για τους ίδιους, αλλα αυτή τη φορά από τους ίδιους. Το κομμάτι ομολογώ πως το πρωτοάκουσα διασκευασμένο απο τους φοβερούς και τρομερούς γάλλους ινταστριαλάδες Treponem Pal (άκου εδώ και αρρώστησε). Αν ενθυμούμαι επαρκώς, είχε κυκλοφορήσει σε μία φοβερή συλλογή μαζί με άλλες metal διασκευές σε cd μαζί με το Metal Hammer, κάπου στα late 90s. Η ορίτζιναλ όμως έκδοση και ειδικά ζωντανή είναι απλά καθηλωτική.

Fucking Scars on fucking Broadway!

2011-03-14T19:41:00.000+02:00

Οι Scars On Broadway, το project των Malakian και Dolmayan, κυκλοφόρησαν τον περασμένο Ιούλιο το single Fucking δωρεάν απο το internet. Οι μόνοι που κατέχουν την έντυπη έκδοση του εν λόγω single είναι οι πρώτοι 500 που έσπευσαν να συμμετέχουν στα γυρίσματα του σχετικού video. To αποτέλεσμα που μόλις κυκλοφόρησε παρακάτω.

Vivo en Rio de la Plata

2011-03-09T15:13:00.001+02:00

Στις 2, 4 και 6 Δεκέμβρη του 2009 οι AC/DC δίνουν τρείς sold-out συναυλίες στο Buenos Aires και συγκεκριμένα στo γήπεδο της River Plate στα πλαίσια της Black Ice Tour περιοδείας. Της περιοδείας που πέρασε και απο την Αθήνα και μάλλον δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Οι AC/DC αφού μεσολάβησαν και δεκατρία χρόνια απο την τελευταία φορά που έπαιξαν στην Αργεντινή βιντεοσκόπησαν τις συναυλίες εκεί και στις 10 Μαίου θα μας στις πασάρουν σε dvd υπο τον τίτλο Live at River Plate. Με το παρακάτω trailer άλλοι θα θυμηθούν και άλλοι θα ζηλέψουν. Οι μόνοι που θα σφυρίξουν αδιάφορα είναι μάλλον οι οπαδοί της Boca!

Clutch Again!

2011-03-04T21:41:00.001+02:00

Τρέμω για τις συνθήκες που θα επικρατούν μέσα και έξω απο το Gagarin!

Εδώ είναι μόνο παίξε-γέλασε !

2011-03-03T20:58:00.005+02:00

Μα καλά εδώ δεν είναι Βαλκάνια; Ο Manu Chao κάνει για μια ακόμη φορά τη διαφορά και περιοδεύει τον Απρίλιο σε όλες τις χώρες της βαλκανικής χερσονήσου. Μα όλες! Εκτός απο την Ελλάδα! Δεν είναι τώρα καιρός για αριστεροαναρχίζοντες περιοδεύοντες τροβαδούρους άλλωστε. Τον βλέπω όμως να τα παίρνει κρανίο και να έρχεται για καμιά συναυλία αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες που κάνουν απεργία πείνας (διαβάστε την σχετική ανάρτηση για το θέμα στο site του). Για όσους πάλι πιστεύουν οτι η κυβέρνηση θα κάνει πίσω, οπότε και θα εκτονωθεί η κατάσταση, μπορούν να κλείσουν εδώ τις συμμετοχές τους στην εκδρομή που διοργανώνεται για την συναυλία της Σόφιας.

Το παρακάτω άσμα, αφιερωμένο στον σύντροφο Καντάφι που τόσο δύσκολα περνάει αυτές τις ώρες!

Let's Go Murphys!!!

2011-03-02T13:21:00.001+02:00

Εχθές κυκλοφόρησε επίσημα το έβδομο studio album των Dropkick Murphys, Going Out In Style. Χωρίς πολλά λόγια οι Dropkick Murphys μετά απο τρεισήμισι χρόνια, μας δίνουν άλλο ένα irish-punk όργιο που δεν σ' αφήνει λεπτό ν' αγιάσεις. Όλα είναι πάλι εδώ. Αυτή τη φορά όμως το album είναι concept και επικεντρώνεται γύρω απο τις περιπέτιες του Cornelius Larkin, ενός -τι άλλο;- ιρλανδού μετανάστη. Ο Cornelius βέβαια δεν είναι απο αυτούς τους μετανάστες που κάνουν απεργία πείνας για να πετύχουν αυτό που θέλουν. Με όλο το τσαμπουκά και το πείσμα, αλλά και με άφθονο αλκοόλ, που χαρακτηρίζει την κέλτικη φυλή θα τα καταφέρει!

Το album εμπλουτίζεται με διάφορες συμμετοχές (μέλη των NOFX και The Living End), αλλά αυτή που προκάλεσε έκπληξη και δέος είναι η συμμετοχή του μεγάλου Bruce Springsteen στη διασκευή του Peg o' My Heart. Ενώ το album κλείνει με την τσιτάτη διασκευή του παραδοσιακόυ Irish Rover, γνωστου άσματος απο μία άλλη διασκευή που έκαναν απο κοινού οι The Dubliners και οι The Pogues. (όποιος δεν έχει δει το σχετικό video, δεν έχει δει πράμα)

Οι Dropkick Murphys βρίσκονται στο peak της καριέρας τους, αφού καταφέρνουν όλα αυτά τα χρόνια να βγάζουν σταθερά καλούς δίκους και οι live εμφανίσεις τους να αποτελούν σημείο αναφοράς. Αυτό όμως που έχουν καταφέρει και τους δίνει μεγαλύτερη αξία είναι οτι βγάζουν μια εικόνα που τους δείχνει να ανήκουν σε μια μεγάλη παρέα που όλοι μαζί περνάνε, το λιγότερο καλά, κάθε φορά που η μπάντα παίζει. Απλά η παρέα αυτή τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πολύ μεγάλη. Θα χαρακρηριστώ γραφικός αν για ακόμη μία φορά αναρωτηθώ πότε θα ξυπνήσει κάποιος για να τους φέρει απο δώ; Μέχρι τότε δεν νοείται γορτή χωρίς δαύτους!

Going Out In Style

1. Hang 'Em High

2. Going Out In Style

3. The Hardest Mile

4. Cruel

5. Memorial Day

6. Climbing a Chair to Bed

7. Broken Hymns

8. Deeds Not Words

9. Take 'Em Down

10. Sunday Hardcore Matinee

11. 1953

12. Peg o' My Heart

13. The Irish Rover

Fool For A Day, King For A Lifetime

2011-03-02T11:44:00.002+02:00

Tom Morello strikes back

2011-02-24T10:35:00.006+02:00

Από το live blog του Al Jazeera για τις εξελίξεις στη Λιβύη μαθαίνουμε ότι ο "troublemaker" Tom Morello ξαναχτυπά:
"Ιn Madison, Wisconsin, rock star, guitar hero and all-round troublemaker Tom Morello reads a message from Egyptian protesters at a gig to support the rights of workers in the US.

To our friends in Madison, Wisconsin:

We wish you could see first hand the change we have made here. Justice is beautiful, but justice is never free.
The beauty in Tahrir Square you can have everywhere - on any corner, in your city, or in your heart.
So hold on tightly and don't let go, and breathe deep Wisconsin - for our good fortune in on the breeze, in the midwest and in the Middle East. So, breathe deep Wisconsin, because justice is in the air - and the spirit of Tahrir Square be in every beating heart in Madison, Wisconsin."

Μετά το μήνυμα ακολουθεί το κομμάτι World Wide Rebel Song...